Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

belangrijke bron van inkomsten en op smokkelen van haar product nauwkeurig moet toezien.

Door bovenstaande prijzenpolitiek zou men het aantrekkelijk maken voor den schuiver om licentiehouder te worden, hij kan dan gemakkelijk in het wettige bezit komen van goede kwaliteit opium. De niet-Iicentiehouder komt dan minder gemakkelijk in het onwettige bezit van minder goed opium, dat niet goedkooper is. Alle nadeel is dus voor hem en er is geen enkel voordeel, dat daar tegen op weegt.

Een tweede punt is de rechtstreeksche bestrijding van de opiumsmokkelarij. Gegeven de lange kustlijn van Ned.-Indië en de zeer beperkte geldmiddelen, is dat een puzzle, die onoplosbaar mag heeten. Volgens opgave van de Volkenbondscommissie berekent men, dat niet meer dan 5 % van het gesmokkelde opium wordt achterhaald. Jaarlijks wordt er volgens schatting van de Volkenbondscommissie 9.000 K.G. opium gesmokkeld tegen een prijs van 10 tot 23 gulden de 38 gram: dat is per thail. Er worden per jaar dus 240.000 thails gesmokkeld, die naar men veilig mag aannemen, meer dan een millioen gulden winst aan de smokkelaars zullen opbrengen.

De straffen voor het overtreden van de opiumwetgeving loopen van 3 maanden tot 3 jaar of een boete van 100 gulden tot 10.000 gulden. Het blijkt, dat deze straffen onvoldoende zijn om het misdrijf te doen staken. Of het daarom gewettigd is om deze straffen te verhoogen is nog de vraag. Dit is een juridische kwestie, die ik hier niet waag op te lossen, haar alleen maar stel.

Een derde punt in verband met de algemeene prophylaxis, is de vraag waar het opium geconsumeerd zal worden. Het ligt voor de hand, dat als men net opium thuis laat verbruiken, de propaganda voor het gebruik veel sterker is, dan wanneer men dat opium slechts laat gebruiken in de daarvoor aangewezen opiumkitten. Daar staat tegenover, dat men alleen de gebruikers van het wettig opium kan dwingen, hun opium te consumeeren in een opiumkit. Men mag dit wel als een belemmering in de vrijheid van de licentiehouders beschouwen, waardoor ik mij kan voorstellen, dat het op een gegeven moment aantrekkelijker wordt om onwettig opium te gebruiken. Als men aanneemt, dat het opium geconsumeerd zal worden in een opiumkit, dan zijn er nog verschillende mogelijkheden. Men kan het wettig opium alléén of óók verkrijgbaar stellen in de gelicenseerde opiumkitten of ook, men kan ze er heelemaal niet verkrijgbaar stellen. Alle drie de wijzen van handelen hebben hun voor en hun

Sluiten