Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Van mijn eigen ziel verzaad, Van mijn eindigheid bevangen, Gaat mijn eindeloos verlangen

Naar uw wezenloos gelaat.

Golven vaagt mij in uw vocht, Aan uw ruischend wijde kusten Roep ik om den onbewusten

Zegen van uw ademtocht I

Vaagt mij van uw zilten zoom Uit de droomen van dit leven, Waar zijn droomen mij begeven

In uw beeldenloozen droom.

Moede van mijn menschhjkheid, Aan den einder dezer wereld, Door uw waaiend schuim bedwereld,

Bid ik om uw eeuwigheid.

Golven, golven neemt mij mee, Wiegt mij in uw eeuwig wezen, Laat mijn ziel in u genezen .

En mij deel zijn van uw zee!

LANGS HET GETIJDE

Het schemert, en Waar 'k peinzend langs de golven ga

En peinzend naar hun ruischen hoor, Ruischt mij hun vloed al schuimend na

En wisent mijn spoor.

Het schemert, en Waar 'k wijkend het getij beleef,

Ruischt het getijde op mij aan En wischt wat 'k in mijn hart beschreef -

Wat 'k heb gedaan.

Sluiten