Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

En zwijgend zakken van alle

Struiken de rozen af Het lijkt mij bijna of zij vallen

Over mijn eigen graf.

Maar midden in de zachte

Webben, donker en groot, Blijven de stille spinnen - zij wachten

Toch ook op den doodl

En over de aarde gebogen Glimlacht de blauw-rijpe dag,

Vochtig van mededoogen,

Een oneindig kefelijken lach!...

Ach, waarom wordt het leven,

Ontdaan van zijn tooi, Voor wien het niets meer kan geven

Zoo wonderlijk mooi?

Waarom laat het ons derven Dat laatste onuitspreekbare hed,

Wanneer het gaat sterven En van ons vliedt?

BITTER IS DE SMAAK VAN HET LEVEN... Bitter is de smaak van het leven

Als van wilde vruchten in herfsttijd Iedere vrucht wekt toch nog even

De hoop op wat weldadigheid. Want het leven is gelooven en proeven

Van al wat zoo verlokkend scheen Het is één langzaam bitter bedroeven,

Tot het donker wordt om ons heen.

Wat kan het ons dan nog baten In deez' doolhof verder te gaan,

Wanneer wij ten leste toch verlaten In het leege donker blijven staan!

Sluiten