Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ha, ha! zegt Simon Wijnands. Toen viet hij een groot mes en daar kwamp hij mee naar me toe, zegt Jan Oüe. En toen wierde ge wakker?

Nee. Hij kwamp mee zijn mes en hij zwaaide ermee. Maar hij kost niet bij mijnen hals. Of ik goed of kwaad wil, zee-t-ie, eenen moord of een weldaad, ik kan er niet bij, omdat ik te klein ben. Toen ging hij weer door den herd loopen. Boem, boem, zeejen z'n knieën.

Ge wüt me den schrik aanzetten!

Nee, 't is wezenÜjk waar. Ik heb het gedroomd.

Ha! ha! zegt Simon Wijnands. ■ Maar toen 'k wakker worde, toen docht ik, dat ik, mardie, die knieën nog hoorde. _Ze zwijgen allebei. Toe da Jan Oüe van zijnen stoel opstaat. Hij gaat naar de bedstee. Op de beddeplank, daar heeft hij wat staan. Hij vat het en komt ermee in den herd. Hij zet het op tafel. Het is eenen kegelbol. Waarachtig. Die staat mee 't gat gestoken op den korten steel van 'nen handveger. En den anderen kant van diejen steel is in een zware plank gestoken, zoo staat hij op zijnen voet, diejen bol.

Kijk, zegt Jan Oüe, da is in het klein de aarde.

Ha, ha! zegt Simon Wijnands, gij bent 'nen aardigen eenen, gij.

De aarde is rond, Simon Wijnands.

Da kan me niks verdomme, zegt Simon Wijnands.

Sjuust, maar toch is het zoo!

Jan Oüe kijkt op dezen houteren bol, och, wat is

het, klein en niks, nog geen speelgoed.

Sluiten