Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

och, maar meestentijds sukkelde hij maar voort in zijn eenigheid.

Marie waschte Jan Oüe zijn onderdinge op het

waschbord in de kuip, ze verstelde en streek en bracht het dinge terug.

—Jan Olie keek op het durske. 't Wier lente. Jan Oüe kon de kachel uitlaten en de deur van zijn huis open zetten in den dag. Er wriemelde door de blauwe versleten hor zonlicht naar binnen. De peel kreeg dieper tinten onder de blauwe en zwaarder lucht, en als het waaien ging, warm en mee groote beweging, dan wapperde en klotste het water vriendelijk in de loopen en slootjes en er kwamen bruine en witte zeilen op het kanaal te staan. Het elzenhout ging botten, het riet wier groener en 't wuifde zacht, en langs den slootkant begost het te bloeien en 't begost groen te worre in het akkermaalshout langs de spoorgraaf in de nabijheid van de turfstrooiselfabriek.

't Wier lente. Marie Wijnands wier al een heel

durske, een jonge vrouw. Ze had het krachtige gestel van haar vader en ze was struisen gegroeid. Jan OÜe zag dat. Hij had geld in de laaj. Hij gong in den avond de deur uit. Hij had misdadige gevoelens, Jan Oüe. Hij zee: een wijf, een wijf! 't Was eigenlijk onder ons gezeed een verschrompelend manneke, diejen Jan Olie, en soms kost het zoo heet worre in zijn schrale bloed en zoo blind voor zijn begeerige oogen. Toen eenen avond Marieke heen dee, toen keek hij haar na in haren gang, in haren tred. Daar stond hij in den herd en viet zijn süchtmes. Hij lee zijn één hand op het tafelblad en in de andere hand hield hij

Sluiten