Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Da's best, zee Jan Oüe.

Moete ge 't niet nateüen? vroeg Door zachtjes. Jan Oüe kwikte den knik.

't Is er g'üjk, zee Jan Oüe, 't is best, 't is aceoord.

Hij stond overeind. Da was aüemaal goed en wel,

maar nou moest Simon mee. Ze gongen naar Doreke Moes. Daar kwam Jan van den Netelendonk ook t'avond. Ze gongen er eenen op vatten, op de thuiskomst. Jan Oüe keek naar Marieje, die rond üep in den herd.

Simon Wijnands, zee-t-ie, oe dochter wordt een flink frommes. Ge moet ze weer 'es sturen, eens in de veertien dagen of zoo, om mijn huishouden wat op order te houden. Ik ben nou de netheid gewend geworre. _Toen gongen Simon en Jan de deur uit. Kost Marie van Simon Wijnands nou gerust bij Jan Ohe over den vloer komme? Hij was de netheid gewend geworre, Jan Oüe, en hij had misschien nagedacht over veel dingen en veel ij delheid, en zijn eigen sterker gemaakt.

Zoo ging den tijd, zoo waren de jaren gegaan, toen

aan de benauwde einders der wereld kwam er klaarte, toen zeeje de menschen, alsdat den oorlog uit was, toen kwam er vreemde opwinding en 't gedacht: is da waar? Kan dit eindigen? Ze waren aan den druk der dagen en de duurte en de moeiüjkheid gewend geraakt. Doreke Moes zee: wordt nou aües goedkooper? Ze kon het nog maar niet gelooven, alsdat er wezenüjk oorlog geweest was. Scheit oorlog, zee Doreke.

Maar 't mansvolk, de menschen en de jongens in de

peel en in de verre dorpen, ze kwamen nog niet geüjk

Sluiten