Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ewees v'rum, daar kwamen plotseling nog de bange dagen van nieuwen oorlog en geweld van revolutie, nieuw vuur en nieuw vloeien van bloed, de jongens uit de peel en uit Limburg, ze moesten naar de groote steden en stonden daar mee de geweren en de bajonetten in de straten. Dat trok na eenigte dagen in de verte weer over, en dan kwam 't mansvolk weer thuis. Maar 't bleef 'nen moeilijken tijd diejen winter en d'r was misschien nog nooit zooveel armoej in de peel geweest als in die dagen. Och, 't was er alzeleven armoei, en da zou wel zoo blijven ook.

—Jan Oüe kwam bij Simon Wijnands en Jan zee:

Waarom doede ge evel Marieje met de deur uit? 't Is hier niks meer. D'r doen den lesten tijd heel wat durskes naar 't fabriek in de stad. Ze kannen ze gindswijd gebruiken. D'r werken er duuzenden en duuzenden, heb ik gehoord.

—Ja, da was waar. Ze werkten er mee duuzenden. Ze wieren mee steeds grooter groepen, groepen van overal, toe diep in de peel, gehaald. Ze trokken de peel uit. Ze* trokken langs het gehucht, zij gingen langs de lange wegen, langs de spoorüjn naar 't station in 't dorp, daar gingen ze op den trein, de eerste stad voorbij,' en verder, naar de verdere stad, daar was de groote fabriek, daar stroomden ze, van overal van stad en land gekomen in de hooge gebouwen, al de verdiepingen vol en zaten er den dag lang en deejen haar werk mee oogen en handen, die 't gebaar volgden, waarmee ze aan haar machine de draadjes hechtten en haken rond de glazen staafjes, uren lang, dagen lang

Sluiten