Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE LITERAIRE Waar Alie Smeding toonde CRITIEK. niet te behooren tot die groep

van schrijfsters — meer en meer is onze literatuur in handen van vrouwen gekomen! — die schreven naar het beproefde maar wel wat laf-zoetelijke recept van het eeuwige trio: het hunkerende meisje, de man-die-getrouwd-is en de vrouw-als-overcompleet-aanhangsel, had zij spoedig een goede pers.

Behalve op Menschen uit 'n stil stadje.

Hoe goed ook de psychologie was, op den naam. van roman kon dit boek — dat niet anders was dan een aaneenrijging van schetsen — geen aanspraak maken. Alle personen traden even ver naar voren. Nog had de schrijfster niet de beheersching haar stof te groepeeren om een hoofdpersoon, waarvoor zeker het meest Kee Willemse in aanmerking zou zijn gekomen.

Ook verwekten veel ergernis de bonte woordenstoeten in den trant der Tachtigers.

Frans Coenen kwalificeerde het boek als „een belofte" en gaf daarmee de eenige perspectief die mogelijk was.

Doch verder had Alie Smeding het pleidooi gewonnen.

Sterke Webben deed het over de heele literaire linie.

Sluiten