Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

jes, die in bestudeerde lieftalligheid alle Engeïsche woorden zeggen, die zij weten.

Vroeger, vóór het begin dezer eeuw, gingen de Marker-meisjes, gelijk nu nog die van Urk en Volendam doen, dienen-aan-den-wal.

Tegenwoordig doet een Marker-meisje dat maar zelden.

Zij verlangt er wel eens naar, vooral in de eentonigheid van den langen winter, als er -grauwe ijsvelden tusschen haar en de wereld liggen.

En sommige meisjes geven dit dan ook wel als hun wensch te kennen. Maar de vaders en de moeders verzetten zich daar hevig tegen. Zij vreezen de verleiding van de wereld, maar de zomer-verzoekingen — als de wereld Marken opzoekt — lijken zij niet te vreezen.

„Zoo leeft het Marker-meisje in het vaak zoo enge Marker-wereldje, met als eenig verschiet: het huwelijk met een Marker-man.

De Marker-man is niet levenslustig, hij is -veel-al zwaarwichtig en chagrijnig. Zelfs in den rijksten vischtijd is hij ook in de uitingen van zijn royaalheid toch maar karig, op het zuinige af. En in zijn gewone doen is hij gierig. Zoo wordt de levenslustige Markervrouw er op toegespitst contact te zoeken met •de vreemden.

Sluiten