Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

worpen. De patriarch werd zelfs in zijn godsdienstoefeningen tot het uiterste belemmerd; slechts met bijzondere toestemming mocht hij onder bolsjewistische bewaking de kerk bezoeken; de prediking was hem onvoorwaardelijk verboden.

Bij dit alles was natuurlijk het beheer moeilijker gemaakt. Er was geen tijdige en juiste berichtgeving, er waren geen geschikte mannen, — ze werden, als het mogelijk was, door de „overheid" bij verplaatsing en benoeming „geliquideerd". Ik herinner slechts aan de bisschoppen Kyrill (Smirnow) en Sergius (Stragorodsky), die bestemd waren voor Kasan en Kiew, maar dadelijk gevangen werden genomen, in welken toestand de eerste, als hij nog in leven is, tot nu toe nog steeds verkeert. De van het levende lichaam — Rusland — losgerukte grenslanden eischten een passende reorganisatie, en verwierven zelf (zooals in Georgië) of kregen opgedrongen de kerkelijke autonomie (in Polen. Finland en gedeeltelijk ook in Estland.). De patriarch was daarvan niet' verwittigd, kon ook geen geregelde verbinding krijgen, en onderwijl groeide in de provincies de kunstmatig opgewekte ongeduldigheid. Zijn wijs en rustig woord verhinderde gevaarlijke uitbarstingen, maar weldra moest het verstommen tegenover al dat vragen en klagen. Hierop ontstonden in Georgië, Polen, Finland en Estland zulke groote moeilijkheden, dat de arbeid in de orthodoxe kerken sterk erdoor belemmerd werd en ook later ternauwernood vreedzaam kon geregeld worden (vgl. hierover mijn Servische verhandeling: „De Russische orthodoxe kerk en de van haar gescheiden kerken (Oekraine, Georgië, Polen, Fin-, Est-, Letland en Litauen) en haar tegenwoordigen toestand", 1917 en 1918; en S. Zankow, „De toestand en de inrichting van de nieuwste orthodoxe kerken", Boelgaarsch en Duitsch, 1929.). Hier hebben ook de kerkelijke verwarringen en scheuringen onder de Russische Emigranten hun oorzaak, die hun grooten patriarch trouw zijn, maar die niet ter juister tijd de stem van zijn gezag vernamen en geen antwoord op aanvragen kregen die ergens onderweg verloren gingen.

Alle slagen kwamen het eerst op den bisschop neer, eenvoudig door de wraakzucht der bolschewisten, die hun machtelooze woede koelden op het hoofd der kerk, toen ze de eenvoudige gemeenteleden niet konden bereiken, zooals honden bijten in den stok die hen geslagen heeft. Het was aan een Oost-Siberisch bisschop gelukt te ontsnappen uit den dood-brengenden sfeer der bolschewisten en in het buitenland mededeelingen te doen over de communistische folteringen die op de Russische kerk werden toegepast. Gevoelende, dat zij waren te kijk gesteld, overvielen de beulen Tychon, alsof hij zijn ondergeschikte als afgezant met contrarevolutionnaire opdrachten had weggezonden. De geestelijkheid van Archangelsk had een

Sluiten