Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

1215, in werkelijkheid waren het er meer, want wie kan alle droppels in den bloedigen oceaan der communistische slachting in geheel Rusland tellen? Bij dit al werden er hoogstens onder de lagere kerkdienaars, voorlezers, voorzangers of diaconen „afvalligen" gevonden, maar onder de geestelijken zelf uiterst weinig. Zij staan allen tot op heden als strijders van Christus op hun post, „als wachters wachtend op den morgen" (Ps. 130:6.), als het licht, hetwelk de communistische duisternis niet heeft begrepen. (Joh. 1.).

Dat zijn de geringe vonken van dat „wat mijn oogen gezien hebben" (titel van een boek van den beroemden Petersburger advocaat N. P. Karabtschewsky) min of meer direct, in SowjetRusland. Nadat ik den gifbeker van het misdadige bolschewisme tot op den bodem toe geledigd had, — op den 25en Juni 1919 werd mijn ziekelijke' broeder Alexander in Uralsk doodgeschoten (zijn lichaam werd in de rivier geworpen), zonder dat er den minsten grond voor was, alleen omdat hij één van de zeven beste burgers van de stad was, die men gegrepen had —, gelukte het mij eindelijk door een waar wonder op den 29en Augustus 1921, samen met mijn zieke en uitgeputte vrouw, Finland te bereiken, en sindsdien trek ik op mijn hoogen leeftijd Europa en den Balkan door onder velerlei leed en ontbering. Ik kan nu de gebeurtenissen natuurlijk niet meer zelf aanschouwen of systematisch uit de krantenberichten volgen: ze zijn niet altijd te bereiken en vaak zoo ondragelijk drukkend voor een Russische ziel. De voornaamste gebeurtenissen en de grondtrekken zijn mij echter precies bekend en ik wil ze hier even in het kort aangeven, terwijl ik op hun principiëele beteekenis wijs.

Toen ik de Russische kerk verliet, was ze een ecclesia militans (een strijdende kerk): aan den buitenkant onbeschermd, streed ze met voorbeeldige offervaardigheid om de eeuwige schatten van het Christendom, onder het gruwelijk gehuil van communistische fanatici: ecclesia delenda est! (de kerk moet ten onder!). Ze was leelijk toegetakeld, maar niet gebroken; ze was niet geneigd, zich aan de ongenade der overwinnaars over te geven. Deze zagen wel in, dat ze op deze manier niet te overweldigen was; men begon toen reeds het verderfelijke gif in het inwendige van het kerkelijk organisme te brengen, om dat met een „voortelende kanker" (2 Tim. 2:17) te besmetten. Nu begint een periode van ondermijning der Russische kerk van binnen uit met behulp van de gemeenste communistische politiek.

De bolschewisten beroofden haar allereerst van haar hoofd, doordat ze den patriarch elke vrijheid van beweging en alle contact ontnamen, om hem dan tenslotte tot een vroegtijdigen plotselingen dood te brengen (hij was 60 jaar toen men hem vermoordde!). De

Sluiten