Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

reorganisatie van de Evangelische Kerk; men verdiepte zich graag in de verlokkende schilderingen van de couranten die zoo veel goeds van het ernstig streven van de „wereldredders" wisten te vertellen; men koesterde, in zijn eigen ongeluk, den wensch, in het groote oostelijke rijk een sterk bolwerk of tenminste een tegenwicht te vinden tegen den steeds ondragelijker wordenden druk der westelijke en oostelijke buren; men zag daardoor veel over het hoofd, wat mishaagd zou hebben, men stond ongeloovig tegenover allen, die over de regeeringspogingen der bolschewisten niet enthousiast waren. In het algemeen hadden ze dus den indruk dat alleen de Russische kerk veel had te verduren, maar dat de andere geloofsconfessies daarentegen een dragelijk bestaan leidden. Welk een geweldige vergissing! De vlucht der Mennonieten heeft iederen onbevooroordeelde op zijn minst verbaasd doen staan en voor de vraag gesteld: wat heeft deze Evangelischen er toe gebracht, om. onder prijsgeving van hun geheele bezit, een onzekere en in ieder geval droevige toekomst te stellen boven het wonen in Rusland? Dit voert noodzakelijkerwijze tot de erkenning (die door de nietrechtstreeksche, maar toch hartstochtelijke uitspraken der communistische pers in Rusland en bij ons slechts versterkt wordt): ook de Evangelischen staan onder een druk, die hen het leven in hun geloof onmogelijk maakt.

-Hoe is dus in werkelijkheid de toestand van de Evangelische Kerk in Rusland? Ja, voor degenen die de verhoudingen kennen luidt deze vraag veel ernstiger: IS er nog wel een Evangelische Kerk in Rusland?

Om ons daarvan een duidelijke voorstelling te kunnen vormen, moeten we ons haar toestand van voor de revolutie voor den geest roepen.

Het valt moeilijk, met onze zienswijze, de vorming van de Evangelische Kerk in Rusland te bepalen en te omschrijven: ze was een eigenaardig mengsel van staats- en volkskerk, en vrije kerk. Staatskerk was ze alleen al hierom, omdat er in Rusland geen register van den burgerlijken stand was en de kerk met de leiding daarvan belast was. Maar ook de geheele inrichting van de kerk was staatkundig georganiseerd en onderhouden: voor het tegenwoordige gebied van Rusland waren er twee consistoriale districten, n.1. dat van Petersburg, dat het noorden en westen tot aan de Zwarte Zee, dus m hoofdzaak de Oekraine omvatte, en dat van Moskou, dat van Charkow tot aan Wladiwostok reikte en dus het overige Rustend omvatte. Beide stonden onder het generale consistorium in Petersburg en telden 190 predikanten en 8 candidaten. De consistoriën, met een jurist en een geestelijke als bijzitter. n.I. den generaalsuperintendent, aan het hoofd, hadden niet alleen in echt-

Sluiten