Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

iets voor ons kunt doen! Helpt om Christus wil! Wij vragen niet om liefdegaven; bevrijding uit deze ellende is onze wenschl" Als het niet zooveel gevaar meebracht, zoudt gij wel meer van zulke brieven krijgen."

Brief uit Siberië, 17 December 1929.

„Ik wil U mededeelen hoe onze toestand tegenwoordig is. Wij reisden einde September van Siberië naar Moskou om daar de pas te heden om Rusland te kunnen verlaten. Trots alle moeilijkheden was alles tot den afreis gereed, toen werden we bij nacht uit onze woning gehaald, in auto's en daarna in oude vrachtwagens, waaraan de sneeuw zat vastgevroren, geladen en teruggebracht. Zieke kinderen werden zonder erbarmen uit hun bedje gehaald; van mijn drie zieke kinderen is er één gestorven (na drie dagen.). Het was een onvergelijkelijk-verschrikkelijke nacht. Twaalf dagen duurde onze reis. Toen we in Siberië aankwamen, wilden we brood koopen, maar er was niets te krijgen. De regeering belooft, de armen van brood te voorzien, maar twee weken zijn ze al hier en er is nog steeds geen brood. Tegen de, vroeger welgestelde, boeren en tegen de predikanten wordt gewoonweg gezegd dat ze geen brood krijgen. — Ik zal U niet met klachten lastig vallen, maar ik zou U alleen willen vragen: „Waar vinden wij redding, waar is er hulp voor ons? Ik zit hier met twaalf kinderen, zonder voedsel, mijn. man werd in Moskou met anderen achtergehouden. Daarom smeek ik U, als er voor ons nog uitkomst mogelijk is: misschien kunnen we hier uitgehaald- worden, we zouden te allen tijde voor de afreis gereed staan, al was het in den winter. Want hjer moeten we verhongeren. Er zijn er hier zooveel zooals ik met mijn kinderen. Daarom smeeken wij U met ons geheele hart: helpt ons!"

Is er één foltering, één inquisitie, éen vervolging in de geschiedenis der menschheid die te vergelijken is met de massa-kwelling van deze gesarde armsten van onze broeders, die worden aangevallen op hun leven èn op hun geloof? Een dof gesteun van honderdduizenden dringt onophoudelijk tot ons door uit de gruwelijke nacht der bolschewistische „wereldredding".

Kan in deze onnoemelijke ellende van verwoesting het Christendom en de kerk nog bestaan? De geweldhebbers willen de laatste restjes van het godsgeloof binnen den kortst mogelijken tijd laten verdwijnen. Vast en zeker kunnen ze de vormen vernielen, misschien nog wel meer dan ze het tot nu toe deden. Of ze ook het geloof uit het hart zullen kunnen hameren? Dat is niet meer een aangelegenheid van de kleine snipper van Westersche naties op Russischen bodem, dat is geen speciaal-Russische aangelegenheid meer!

En toch zijn er altijd nog stemmen, die dat alles niet zoo tragisch

Sluiten