Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

staat uit politieke oogmerken gesteunde kerkelijke autonomie ten behoeve van reeds in den Czarentijd bestaande nationale kerken, (Kaukasus) óf door het van staatswege toelaten van nieuwe beslist nationale kerkvormen, waarvan men hopen kon, dat daaruit een verder vernielingselement in het lichaam der gezamenlijke Russische orthodoxie zou ontstaan. (Oekraine).

Deze zijn:

1. De Kaukasische auto-cephale georgisch-orthodoxe kerk", die tengevolge van de groote beteekenis, die de Kaukasus op politiek gebied voor het geheele Russische rijk bezit, zich steeds in een bijzondere welwillendheid van de regeering heeft verheugd en daardoor betrekkelijk ver strekkende vrijheden geniet, ja zelfs nu en dan met officieele staatsbezoeken van den communistischen uniepresident bij het kerkelijk opperhoofd vereerd werd. Ze telt ongeveer 2 millioen zielen en staat onder een zelfstandig patriarch, den z.g. „Katholikos", waartoe door het plaatselijk georgisch concilie in 1917 de Kaukasier Christophorus verkozen werd.

2. De „orthodoxe autocephale kerk van de Oekraine". Deze ontstond op het gebied van den op één na grootsten Uniestaat van de Russische federatie-republiek, n.1. in de Oekraine, en had daarom bijzondere beteekenis, omdat niet alleen de breede massa van het eigen volk zich erbij aansloot, maar omdat zij ook de eerwaardigste historische heiligdommen van het geheele rijk, de kerken en kathedralen dateerend uit het tijdperk van Ruslands doop, wist te verwerven. Vasthoudend aan het orthodox-orientaalsche dogma, voerde ook deze kerk dadelijk talrijke hervormingen in, veroorloofde eveneens het huwelijk voor bisschoppen, verlangde prediking en liturgie in de levende moedertaal, organiseerde Bijbellezingen en stelde ook in het bijzonder het leekenelement verantwoordelijk voor het kerkbestuur; zelfs kon een leek in theorie tot metropoliet verkozen worden. In het begin van 1929 telde deze kerk ongeveer 3000 gemeenten of conventikels met 30 meest nieuwverkozen bisschoppen. Tot 1928 was de aartsbisschop van Kiew. Lypkiwsky, metropoliet; sedert dien tijd, nog tijdens het leven van den voorganger, de jonge aartsbisschop Boretzky.

D. Sectaristen.

Zooals bekend is Rusland reeds sedert de 17e eeuw het klassieke land der secten en kerkelijk individueele vormingen van dikwijls bizarren en in de godsdienstgeschiedenis eenigen vorm. In den loop des tijds hebben gedeelten van deze secten zich weer bij de staatskerk aangesloten, andere hebben zich daarvan voor altijd ver gehouden. Sedert de eerste Russische revolutie in het jaar 1905 werden deze

Sluiten