Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Het uitgangspunt van deze eigenaardige, voorbijgaande vervanging van den godsdienst vormt het verdringen van den Heiland door den persoon van Judas Iskariot. Het geheimzinnige van de verradersgestalte was van ouds een onderwerp van fluisterend uitgesproken veronderstellingen bij de Russen en wekte — vooral in de volkssage — dikwijls het Russische medegevoel: „Er is niemand op aarde, die zich over hem ontfermt, geen gebed is om zijnentwil ten hemel opgestegen. En toch, wie zou meer medelijden opwekken?

Is hij niet een spiegel van het menschelijk geslacht? " Zoo heet

het in een Russische Judaslegende.

Dezen man kiest de bolschewistische propaganda als vervanger van den Christus, Eerst b.v. in dien zin, dat hij zich in de verdorven burgerlijke omgeving van alle andere discipelen van Jezus bijzonder slecht op zijn gemak voelt, en bij alle gelegenheden tegen het weelderig doen opkomt; b.v. wanneer hij naar de „verklaring" van Lucas 7:36—38 (Demian Biedny, bldz. 53) beschreven wordt:

Temidden van alle aromatische genietingen

En alle gemeene vrouwenkussen,

Was er slechts een, die onversaagd was.

De eenige, die den titel van apostel verdiende,

De eenige, die het waagde te spreken:

„Marsch, weg, zondige vrouw.

Je zalft te veel aan het lichaam van den Heer!

Waartoe dient het zooveel geld te verkwisten?

De broeders in verre streken lijden honger!

Waartoe die olie van 30 dinariën?

Daarginds lijden de proletariërs honger! "

Zoo sprak Judas Iskariot verontwaardigd.

De eenige van allen, die door Jezus onderwezen waren:

De man, over wien twintig eeuwen gelogen hebben.

Dat hij zich gevoegd heeft bij de groote verraders

Dit verraad wordt bij alle gelegenheden verontschuldigd en verklaard; het was geen „verraad" dat Judas toen pleegde, en niet de hoop op een geschenk in geld heeft hem verleid, maar integendeel slechts de begeerte zijn meester te dienen. Terwijl de discipelen namelijk met Jezus aan het avondmaal zaten, verloor de Heiland plotseling den moed en hij besloot te vluchten; daar hij dit echter op egoïstische wijze alleen wilde doen en vreesde, dat Judas hem — uit liefde — niet zou verlaten, zond hij zijn trouwsten discipel met een liefdesbrief aan een van zijn dames (Demian Biedny, bldz. 127 en vervolgens).

De trouwe Judas volbrengt de opdracht werkelijk en treft onderweg de wacht der hoogepriesters aan, die hem, den onschuldigen. tot het z.g. verraad verleidt. Wat echter door de heele wereld als

Sluiten