Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zij hebben al kou gevat. Er zijn ook zieken. Er zijn al vier kinderen gestorven, er zullen er nog wel meer sterven. Zoo wonen hier menschen in de grootste ellende. Eenige K.M. van station Loesa wonen vrienden van mij in barakken. Zij schrijven, dat er op hun kerkhof al 2 0 0 0 dooden liggen."

Rusland is rijK aan liederen van veroordeelden. Thans zijnde schrijvers Russische en Duitsche boeren, die met vrouw en kind naar Siberië verbannen zijn. Hier volgt zoo n lied. door Duitsche kulaki in Siberische concentratie-kampen geschreven. Ondanks nood en dood schittert ongebroken geloofskracht er duidelijk doorheen.

I

Tien jaren lang geknecht als kulak klein en groot, gevangen en veracht, dat was ons bitter lot.

II.

Voor zwaren bittren arbeid beschuldigd van verraad,^ zijn wij de „vrije burgers"^ van „d'eersten boerenstaal".

III.

In 't kamp streng opgesloten, zaten de mannen allen, de jongen en de ouden als beesten in een stal.

IV.

Daarna in de gevangenis, zij werden streng bewaakt, en wachtten met bezorgdheid hun vonnis nacht en dag.

V.

De vrouwen en de kind'ren in hun ellend' en nood, werden niet zachter behandeld bleven vaak zonder brood.

VI.

Wij werden ingeladen in wagens, zwart van 't stof, en reden zóó naar 't Noorden, door leed en smart verdoofd.

VII.

Zóó, zonder thuis, verlaten van mensch en van Gods

Woord, is Siberië, dat wij haten, 't voor ons bestemde oord.

VIII.

Daar moeten wij nu wonen, Het ligt er al besneeuwd, In slavendienst er zwoegen Tot ons de dood verlost.

IX.

Maar, arme ziel, blijf hopen blijf hopen, onversaagd. God leidt u uit de diepte Waar nu d' ellend' u plaagt.

Het is onmogelijk, aan deze ontroerende getuigenissen van menschelijken nood iets toe te voegen. Men heeft uitsluitend te

Sluiten