Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

thoden hebben hun intrede gedaan, die het hartonderzoek voor zich hebben opgeëischt en die druk bezig zijn de oude beproefde methoden zooal niet geheel te verdringen, dan toch naar een tweede rang terug te wijzen. Over deze moderne onderzoekingsmethoden wil ik U nog het een en ander meedeelen, en wel naar aanleiding van een photo, die mij eenige dagen geleden door een dame werd geschonken. Het is niet een photo van de soort zooals gij er zelf waarschijnlijk verscheidene bezit, waarop een paar lachende, ondeugende oogen u aanstaren. Er valt geen artistieke „permanent wave" op te bewonderen. De geefster heeft het zelfs niet noodig gevonden haar naam op den achterkant te vermelden of een „datum", bij het lezen waarvan het iemand te moede wordt....

„wie wenn einer einen Becher Wein Austrinkt und flüchtig ihn der Duft gemahnt An irgendwo vergessene leise Lust".

En toch vertoont deze foto het kostbaarste wat een vrouw aan een man geven kan.... haar hart. Röntgenstralen hebben dit hart getroffen en een eenigszins vergroote schaduw er van op de film vastgelegd. Als een zwarte vlek doet het zich aan mij voor. Daaromheen loopen als breede, gekromde trahes de ribbebogen. De tallooze kleine vlekjes en wazige strepen daartusschen zijn de schaduwen, die het longweefsel op de plaat heeft gegeven en zij stellen mij in staat, beter nog dan met percussiehamer en stethoscoop mogelijk zou zijn geweest, mij een oordeel te vormen over den toestand, waarin deze longen verkeeren. Deze longschaduwen interes-

Sluiten