Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

te doen zijn; de verwereldlijking der kerk is een zonde, die daarom zoo erg is, omdat de kerk niet van deze wereld is. „Onder u zal het zoo niet gaan", sprak Jezus, „mijn koninkrijk is niet van deze wereld."1)

Wij doen het vooral door nooit de „onderlinge bijeenkomst" te verzuimen.2) Ons eigen geloof kan den voedingsbodem der kerk niet missen, want het geloof der broeders en zusters sterkt het onze. Maar wie dan ook de godsdienstige bijeenkomst veronachtzaamt, benadeelt niet alleen eigen geloofsleven, maar onttrekt ook den broeders en zusters den troost en de sterkende kracht van zijn samenzijn. Wie wegblijft, beleedigt God, dien hij niet liefheeft met heel zijn ziel, al zijn kracht en al zijn verstand, èn — hij zondigt tegen de liefde tot den naaste.

Nochtans zijn wij „tot vrijheid geroepen".3) De kerk gebiedt niet, zij bidt ons, zij roept ons, zij noodigt ons. En als wij gehoorzamen, is het een gehoorzaamheid uit vrijen wil. Maar wij zijn niet vrij, om die vrijheid te gebruiken als een „dekmantel der ondeugd";4) neen, het is een vrijheid, die ons zondigen doet, zoodra wij doof verkiezen te zijn voor de stem der kerk, die onze heilige moeder is. Nooit mogen wij vergeten, dat Christus het Hoofd der kerk is; in haar woord klinkt zijn noodigende stem, in haar sacramenten wacht zijn verlossende genade. Wie haar veracht, veracht den Heer die haar Hoofd is; en wie dien Heer verloochent voor de menschen, die zal door dien Heer verloochend worden voor den Vader, die in den hemel is.5)

De band, die ons bindt aan de kerk, is een der beste uitingen onzer naastenliefde, en tegelijk een zuivere uiting van onze liefde tot, ons geloof in en onze hoop op God.

* * *

>) Lk. 22:25, 26, Joh. 18:36.

2) Hebr. 10 : 25.

3) Gal. 5 :13.

«) 1 Petr. 2: 16.

5) Mt 10:33.

Sluiten