is toegevoegd aan uw favorieten.

Adolf von Harnack, voornamelijk als dogmahistoricus

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

machcnde" personen eigen doen worden, die zijn „historisme" een eigen kleur en karakter geeft»

Hoe merkwaardig goed burger van het Duitsche rijk Harnack later is geworden, zijn engere „Vaderland" vergat bij nimmer en evenmin verloor hij de sympathie voor de Duitsch beïnvloede stammen rondom de Oostzee: Balten, Finnen, etc.

Steeds, tot aan zijn dood toe, heeft hij belangstelling getoond voor zijn oude Alma Mater, een belangstelling, die, gezien de zeer eigenaardige positie van Dorpat, vooral gedurende de volgende jaren van strijd, niet te verwonderen is. Nog na zijn zeventigste jaar ging hij in Jena spreken voor de Baltische studentenorganisatie „Livonia" en één zijner lofredenaars vertelt, hoe hij op hoogen leeftijd een professorsweduwe uit Dorpat ging bezoeken, die, ergens in Berlijn, vele trappen hoog, woonde.

Ook bleef Harnack een voorvechter voor de Duitsche cultuur en het wetenschappelijk leven in zijn „Heimat". Met welk een blijdschap vermeldt hij het feit, dat zijn vriend en medewerker Von Gebhardt een Balt was! Hoe warm beveelt bij de lezing aan van het werkje: „Die deutschen Balten; zur Hilfe und Ehren eines bedrohten Bruderstammes!" En toen in den oorlog de Duitsche legers de Oostzeeprovincieen gingen bezetten, droomde bij aanstonds een droom van een herstelde Duitsche Universiteit voor dit land. Zijn volle, trotsche liefde voor vaderland en Universiteit straalt door in zijn artikel over „Baltische Professoren", waarin hij wijst op een aantal belangrijke geleerden, die te Dorpat hebben gedoceerd, en tevens den sterken band tusschen moederland en kolonie laat zien door een overzicht te geven van de Duitsche mannen van wetenschap, uit Baltië afkomstig.

In 1918 schreef hij een artikel voor een vrij van Rusland staand Oostzeegebied met Duitsche cultuur, waarin de woorden treffen: „Wir Deutschen sind es vor Gott, vor unsere Nation und vor die Geschichte verschuldet die deutsche Kultur zu aller Zeit den Ostseeprovinzen zu erhalten". Ook de buitengewoon felle antiRussische houding vóór en in den grooten oorlog heeft hier, althans ten deele, haar oorsprong en grondx).

>) Erinnerungsblatter an die Feier des 100 jïhr. Jubileums der Livonia Dorpati in Jena, 19—21 September 1922. Berlin, 1922, p. 7—12,21,29.