is toegevoegd aan uw favorieten.

Historische democratie

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

uitwerking zullen zij verschillend zijn. Voor de koloniënheeft zoowel voor het algemeene staatsgezag als voor het bizondere gezag in de weermacht, door mij deze uitwerking uitvoeriger plaats gehad. (Gids 1917 en '18).

Vrede door Staatkunde.

Het streven naar vrede, tegenwoordig zoo op den voorgrond tredende, dreigt langzamerhand een vraagstuk te worden, dat op zichzelf wordt beschouwd. Toch is het uiteraard een secundair iets en is in hoofdzaak afhankelijk van de spanningen, die tusschen de volken bestaan en die nog niet het evenwicht hebben gevonden, dat met de reëele beteekenis dier volken overeenkomt. Op beide woorden, reëel en evenwicht moet de nadruk worden gelegd. Wegens de enorme financieele lasten, die de bewapening en oorlogsgereedheid met zich brengen, worden de Regeeringen gedwongen naar vermindering van bewapening te streven, doch dit moet thans in evenredigheid geschieden, daar de spanningen dezelfde blijven. Wil in deze iets wezenlijks worden bereikt dan dient voor alles naar realiteit te worden gestreefd en dan ziet men ook hier weer het conflict tusschen het relatieve en absolute, tusschen het staatkundige en mystieke. Door den ontzettenden indruk dien een oorlog maakt — drame effrayant et passioné (Foch) —wordt zijn samenhang met de staatkunde der volken vergeten en is er maar één wensch: geen oorlog. Dat is echter geen oplossing, nog minder een voorkomen. Integendeel. De oorlog is ten slotte een der middelen waarmede de staatkunde werkt, het is het laatste middel als alle andere middelen geen evenwicht tusschen de spanningen der volken kunnen tot stand brengen. Ondanks alle verschrikking, die zij brengt en waardoor zij erger wordt gevoeld dan al het andere, mag men nooit ophouden de