is toegevoegd aan uw favorieten.

Nederland en Vlaanderen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de beteekenisvolle spreuk van het vlaamsche genootschap „De taal is gansch het volk" opgesloten. De nederlandsche taai-eenheid moest eindelijk leiden tot de nederlandsche volks-eenheid. In de eenheid hunner taal- en letterkunde moest aan het hollandsche en belgische (althans het vlaamsch-belgische) volk, de eenheid hunner nationahteit aanschouwelijk gemaakt worden. En, eenmaal de overtuiging dezer nationaliteits-eenheid gevestigd zijnde, zou de conclusie van zelve volgen, dat de scheiding dezer ééne nationahteit in twee volkshuishoudingen eene ongerijmdheid is.

De eer dezer gedachte komt aan de Zuid-Nederlanders, niet aan de Noord-Nederlanders toe. Aan de zoogenaamde „vlaamsche beweging" lag, van den aanvang af, de idee der nederlandsche homogeniteit te gronde. Van de vlaamsche beweging moest eene nederlandsche beweging gemaakt worden. Hollanders en Vlarningen zich als Nederlanders te doen vereenzelvigen, hierin lag de kracht dezer beweging. En men moet erkennen, zonder deze vereenzelviging, zonder deze verheffing tot de hoogere macht van het nederlanderschap, had de „vlaamsche beweging" geen zin en geene toekomst. Als eene op zich zelve staande en louter anti-waalsche beweging kon zij wel de eenheid van België breken, maar niet tot eene zelfstandige eenheid geraken. Het was dus voor haar eene levensvoorwaarde, de vlaamsche beweging in eene nederlandsche beweging te vervormen, ten einde daardoor hare gansche kracht te kunnen ontwikkelen.

De gedachte en het plan waren uitstekend, maar ze te verwezenlijken was eene zeer moeielijke onderneming. Zuid-Nederland was warm genoeg, maar Noord-Nederland was minder dan laauw. De vlaamsche beweging vond in Holland geenerlei medewerking en zelfs geene sympathie. Holland redeneerde, van zijn standpunt gezien, niet onverstandig. Holland verlangde de restauratie van het in 1814 opgerigte en in 1830 ontbonden Koningrijk der Vereenigde Nederlanden volstrekt niet. Het vroeg, welke andere bedoeling kon de vlaamsche beweging hebben? Eene scheuring van het reeds zwakke België in twee nog zwakkere deelen, in een Walenland, dat noodwendig aan Frankrijk zou moeten toevallen, en een Vlaanderenland, dat onmagtig en hulpeloos om eene eigene huishouding te hebben, de handen zou uitstrekken om in Holland opgenomen te worden, viel volstrekt niet in onzen smaak. Holland verlangde die toevoeging der vlaamsche provinciën in geenen deele. Het had' veel liever het eenig waalsch België als een voormuur tusschen zich en Frankrijk in, dan dat het, door eene scheuring van België, Frankrijks naaste buur werd en daarvoor het twijfelachtige voordeel verkreeg met eenige streng katholieke, een nederlandsch dialect sprekende provinciën vergroot te worden. Op dit motief stuitten de pogingen der Vlamingen om Noord-Nederland voor hunne beweging te winnen, af.,,Verzeker u eerst" zeide Holland aan de Vlamingen „de uitoefening der regten welke de Belgische grondwet u toegezegd heeft, verover eerst Vlaanderen voor de Vlamingen, maak eerst van het vlaamsch element het