is toegevoegd aan uw favorieten.

De Oxford-groep

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

heden. De Groep schijnt vaak te mateloos, te „rücksichtslos", te onvervaard in de verwezenlijking van haar princiepen.

OVERGAVE (SURRENDER).

Dit is de eenige voorwaarde om het ideaal der evangelische volmaaktheid te bereiken: „Indien wij ons leven aan God overgeven, gaan wij van een leven in zonden over tot een leven dat door God geleid wordt en waarin wij ons dagelijks bewust zijn van de tegenwoordigheid van Christus ... — „Overgave is de volledige breuk met ons oude-zelf en een poging om onder Gods leiding te leven als één met Christus." „Het overgeven van ons leven aan God beteekent een in zijn geheel teruggeven aan God van den vrijen wil, dien Hij ons bij de schepping verleend heeft en die in den loop der tijden, door de zonde, van den Gever is afgedwaald."

Deze woorden, al klinken ze wel wat zelfbewust en eigenmachtig, doen toch ook ons katholiek hart goed. Ze doen ons denken aan de zoo diep-christelijke, zoo echt-katholieke leer van de „abandon", zooals die b.v. is neergelegd in de heerlijke boeken van De Caussade, Piny en Garrigou-Lagrange ... 30) Ze brengen ons voor den geest Pater Lallemant en zijn school met hun „franchir Ie pas". . ,31)

Toch hebben wij ook hier het noodige voorbehoud:

1°. De geheele Christologische leer der Groep is te v a a g. Er blijkt uit haar litteratuur niet genoeg, dat Christus voor ons de eenige weg is om tot den Vader te gaan, — de eenige, in Wiens kracht wij ons aan God kunnen overgeven .. ,32).

Ook wat men hierboven leest over de „tegenwoordigheid" van Christus schijnt slechts een moralistische schaduw van den rijkdom, de positiviteit en het realisme der katholieke doctrien op dit punt: