is toegevoegd aan uw favorieten.

De pastoor van Ars

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

rine leerde hem de letters en hij kon spoedig een weinig lezen. Toen werd plotseling in het dorp een „vrije" school zonder godsdienst opgericht door den citoyen Dumas. Daar maakte hij goede vorderingen en de meester bewonderde den wijzen jongen, die zich altijd onberispelijk gedroeg en om zijn geestig woord en beminnelijke manieren overal werd gezocht.

Reeds op dezen leeftijd toonde Jean-Marie een oprechte liefde voor armen en gebrekkigen. In den winter bracht hij met zijn ezeltje regelmatig brandhout rond, waar kou geleden werd. Op de wegen zocht hij de hongerige landloopers op en voerde ze naar het ouderlijk huis, arme kinderen leidde hij opgetogen naar zijn moeder, die zorgen moest voor hun versleten kleeren en van zijn eigen eten bewaarde hij heimelijk het beste om uit te deelen waar noodig. Wanneer des avonds na den gemeenschappelijken maaltijd, de vreemde gasten in lompen waren weggebracht naar den hooizolder, hing Jean-Marie hun doorregende bovenkleeren bij den haard om te droogen in de nacht en veegde tenslotte al het vuil weg wat achterbleef waar zij gezeten hadden. De meest vervuilden der vagebonden hadden gewoonlijk zijn grootste belangstelling en, allen weerzin overwinnend, hielp hij ze reinigen waar hij kon.

Toen hij wat ouder werd, zag men hem meer in zichzelf gekeerd de eenzaamheid zoeken, maar kwam hij in gezelschap, dan sprankelde zijn geestige vroolijkheid en deelde zich aan allen mee : soms, wanneer onpassende grappen of gewaagde dingen verteld werden, was zijn plotselinge komst voldoende om de sfeer te reinigen.