is toegevoegd aan uw favorieten.

De pastoor van Ars

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dat „haar liefde werd geest", een uitdrukking, misschien ook voor theologen moeielijk te analyseeren. De heilige van Ars uitte zich nooit in diepe beschouwingen over de hooge toestanden der Godsliefde, bleef tot het einde altijd dezelfde eenvoudige man van het land, maar vele woorden, door hem gesproken in het gewone doen en opgeteekend door tijdgenooten, werpen een breede schijn over de geestelijke verhevenheid, waartoe hij werd opgevoerd. En in de geïmproviseerde preeken der latere jaren had hij somwijlen wonderlijk fijne bespiegelingen over de goddelijke liefde en barmhartigheid, dan vond hij beelden van een nieuwe schoonheid, die de toehoorders meesleepten in een stroom van neergebogen vroomheid en berouw; zoodat het scheen als werd de ascetisch-diaphane heilige met de witte haren en de diepe vurige oogen overstraald door een groot licht uit bovennatuurlijke bron.

Nog in het begin dezer eeuw vertelde met geestdrift een oude man in Ars, die als volwassen jongen den pastoor gekend had : „zijn preek en catechismus waren geheel in vergelijkingen : voor hem was de natuur het boek, waarin alle werkingen der genade waren opgeschreven : zij was de schildering vol beweging en leven van de bovennatuurlijke orde : en met welk een bewonderenswaardige wijsheid en kennis kon hij haar verklaren !''

Het gebeurde eens, dat de pastoor met zijn hulpgeestelijke sprak over de moeilijkheid voor een priester om zijn hoog ambt te vervullen. Geheel in tranen zeide hij plotseling: „om de mis te lezen zou men een serafijn moeten zijn ! . . . Dan zweeg hij een