is toegevoegd aan uw favorieten.

De pastoor van Ars

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

oogenblik, maar tranen bleven rollen over zijn ingevallen wangen . . .

O, mijn vriend, volgde dan met zachte stem, als men wist wat het is, de mis . . . zou men sterven. Pas in den hemel zal men het geluk begrijpen van de mis te kunnen lezen . . . Helaas, wat is een priester te beklagen, als hij dat zoo maar doet als iets gewoons ! . . . Wat een ongeluk, een geestelijke, die niet innerlijk is ! . . . Maar daarvoor is noodig de stilte, een langdurig zwijgen, de retraite, mijn vriend, de retraite ! . . . God spreekt in de eenzaamheid . . . Het is beangstigend om priester te zijn; de biecht, de sacramenten, wat een verantwoording ! Als men wist wat het beteeken t priester te zijn, zou men evenals de heilige kluizenaars, vluchten in de woestijn om het niet te zijn!" Zoo ging de toen reeds bejaarde heilige voort, in tranen herschouwende innerlijke visioenen en openbaringen, doch tevens onder den zwaren druk van het gezicht der eigen nietigheid en onwaardigheid, die zijn ziel als in duisternis hulde . . Parochianen en pelgrims hebben den pastoor aan het altaar beschreven en getuigd van hun ontroeringen in rustige, eenvoudige woorden. En allen hebben gezegd, dat de pastoor de mis toch niet anders las dan ieder andere geestelijke en in den gewonen tijdsduur, zonder affectatie of opvallende bewegingen. Maar velen meenden, dat hij dan de geluksextase nabij, Christus levend vóór zich zag. Terwijl alle blikken op hem gericht waren, stond hij in zijn liefde verzonken met een onbeschrijfelijke uitdrukking op het gelaat, als was hij opgeheven boven de stoffelijke wereld. Catherine vond den pastoor zoo zeer doordrongen van de wezenlijke tegenwoordigheid van Christus in het