is toegevoegd aan uw favorieten.

De pastoor van Ars

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

slechts de geringste van alle priesters ! Laat er alles uit wat gij over mij zegt en het zal een goed boek zijn". De bisschop, over het geval geraadpleegd, werd stil van ontroering over de les van nederigheid door den armen landpastoor gegeven, maar hij verbood iets in het boekje te schrappen.

Een groot verdriet was wel voor den heilige in zijn gevoelige bescheidenheid de uitstalling en verkoop van zijn portret door het geheele dorp. Te vergeefs poogde hij dit te beletten en het duurde lang, eer hij er aan wende zijn „carneval", zooals hij dat spottend noemde, altijd weer voor oogen te zien. Meest waren het slechte afdrukken van slechte teekeningen, soms bespottelijk als caricaturen : „zie ik er hier niet uit, alsof ik uit de kroeg kom?" zei hij eens lachend tot Catherine. En toen hij op straat een groote, meer verzorgde prent zag, ging hij tot den koopman en vroeg den prijs. „Vijf francs. - „Vijf francs!" hernam hij, „o, dan zult gij het nooit verkoopen. Zooveel is de pastoor van Ars niet waard ! " Omstreeks 1845 verschenen ook groote kleurige Epinal-prenten, illustreerend een reeks gebeurtenissen uit het leven van den heilige. Zij sierden, bont in de zon, de stalletjes van devotie-artikelen op het plein en werden door de pelgrims over geheel Frankrijk verspreid. Maar nooit was de pastoor te bewegen zijn handteekening te zetten op een prent of portret en pas op zijn doodsbed kon er een photo van hem genomen worden. Ook wilde hij niet poseeren voor een schilder of beeldhouwer. Maar toen de lichaamskrachten op het eind van zijn leven sterk afnamen, vroeg Toccanier den beeldhouwer Cabuchet het vergeestelijkte beeld van den heilige te boetseeren. Uit