is toegevoegd aan uw favorieten.

De pastoor van Ars

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van jaren bad hij aldus geknield zijn getijden en in den witten ouderdom staarden de saamgedrongen koppen der pelgrims naar dit beeld van levend geloof, wanneer des morgens de pastoor daar neerzat in gebed ter voorbereiding voor zijn heilige mis. Is het wonder, dat deze eenvoudige, met den blik voortdurend gericht op het geestelijke, volkomen ongevoelig was voor alle aardsche eer? Dat hij zelfs in groote vrees en droefheid verzonk bij elke onderscheiding, die hem te beurt viel van hooggeplaatste personen?

Geheel onverwacht nadert de bisschop van het diocees de kerk van Ars, de pastoor wordt uit den biechtstoel geroepen en gaat hem tegemoet. Plotseling, nadat de pastoor hem het wijwater gereikt heeft bij den ingang, haalt de bisschop de rood glanzende „camail" van eerecanunnik van het cathedraal capittel te voorschijn, en tracht dezen den pastoor om de schouders te bevestigen, maar de heilige wil zich verzetten en zegt: „Neen, monsigneur, geeft u dit liever aan mijn kapelaan ! Hij zal haar beter dragen dan ik".

Reeds den volgenden dag bood hij de kostbare zwaar zijden camail met hermelijn omzoomd voor vijftien francs te koop aan een juffrouw uit het dorp. „Het is veel meer waard!" antwoordde de juffrouw en betaalde hem vijftig francs. Opgetogen schreef hij onmiddellijk aan den bisschop : . ik had geld

te kort voor een stichting en toen heb ik de camail verkocht voor vijftig francs. Met dien prijs was ik tevreden''.

Niet anders ging het, toen de pastoor drie jaar later benoemd werd tot ridder van het Legioen van Eer.

12. De Pastoor van Ars.