is toegevoegd aan uw favorieten.

De pastoor van Ars

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gaan reizen voor herstel, maar beter dan het reizen, bevrijde haar het bezoek in Ars van de martelende obsessie.

In den winter van zijn laatste jaar, terwijl een ijskoude noordenwind de sneeuwbuien voortjoeg over de velden van Ars, ontving de pastoor bezoek van Pauline Jaricot uit Lyon. Herinnering uit zijn eerste priesterjaren kwam op. In haar familie, op het schoone buitengoed bij Ecully had hij haar gezien als jong meisje, zuiver en godsdienstig levend, afzijdig van de wereldsche dingen : zij vooral had hem nader gebracht tot zijn „petite sainte" en aan haar dankte hij het kostbare geschenk der relikwie van zijn heilige vriendin, een geschenk dat zij hem uit Mugnano had meegebracht. Pauhne was niet alleen oud en vervallen maar ook arm geworden, zoo arm, dat zij in Lyon zich had moeten melden bij het armbestuur om bedeeling. Want een groot gedeelte van haar bezit had zij besteed aan goede werken en het overschot werd haar ontvreemd door oneerlijke praktijken. Zij was gekomen met een vriendin even arm als zij en zoo stonden de twee vrouwen voor den pastoor in dunne en versleten kleeding, verkleumd van de koude. Hij ontving ze op zijn kamer, waar geen vuur brandde, maar onmiddellijk ging hij naar beneden, haalde stroo en hout en maakte vuur om de armen te verwarmen. Maar het hout was vochtig en spoedig doofde de vlam weer uit. Hij wilde een nieuwe pogmg doen, toen Pauhne dit belette ; Ik ben gewend aan de kou, zeide zij, wil ons liever innerlijk verkwikken en verwarmen door uw goede woorden". Zoo zaten ze dan samen, drie armen, passend in het armelijk vertrek en de pastoor met tranen in de