is toegevoegd aan uw favorieten.

Egmond-verhalen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

uit de bron van Sint Willebrord, waarheen de waard haar bracht *).

„Wel heel dierbaar moet aan Vader Willebrord en de zijnen dit landschap zijn geweest, dat er hun geest en hun zegen na twee eeuwen zoo voelbaar bleven naleven", overwoog Geerte, terwijl ze den blik liet weiden door de nevelzonnige stilte. Zuster Katrijne geloofde een verklaring te weten voor deze voorliefde: „Zouden ze ook wel ergens in de Friesche of Frankische gouwen een rust gevonden hebben aan deze gelijk?"

En de drie verzonken weer in stilzwijgen, overdankbaar het einddoel zoo dicht nabij te komen, na een tocht wel langdurig, maar van het begin tot dit einde zoo voorspoedig verloopen. Nergens kwam haar ook maar het geringste in den weg, van hoeve tot hoeve werden ze telkens weer even gastvrij verwelkomd voor noenmaal of nachtverblijf, terwijl iedereen haar beevaart naar het Noorden eerbiedigde, zonder naar de eigenlijke beweegredenen er van te vragen.

En tot dit laatste uur bleef haar tred nog even veerkrachtig als bij het vreugdevol vertrek uit Suestra. De gezellinnen mochten dan zooveel jonger en dus vanzelf onvermoeibaar zijn, Wilfsit,

*) Deze bevindt zich thans nog, omgebouwd in een „Sint Willebrordusput", op ongeveer een half uur afstand van Oesdom en den Runxput, het genadeoord van Maria, by het tegenwoordige Heiloo of Heilig Loo = Heilig Bosch.