is toegevoegd aan uw favorieten.

Egmond-verhalen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

over het houten klooster en het houten kerkje hier in Hallem....

En het bleek, hoe de vrome Wilfsit nog even kloekmoedig was, als op den dag meer dan dertig jaar geleden, toen ze in Haecmunde was gekomen om Sint Adelbert's opdracht te vervullen. „Hoe zouden we anders kunnen, dan gehoorzamen aan een raadsbesluit van de Voorzienigheid? Is er, door ons verder verblijf hier, gevaar voor de relieken van onzen Heilige en voor het graf van onze weldoeners, — dan zullen wij, weerlooze vrouwen, plaatsruimen voor de nieuwe sterke en strijdbare bewakers."

„Laat het u tot troost zijn", hervatte Hildegaerd dan, „dat Graaf Dirk u en uw zusters een liefelijk en rustig oord in ruil aanbiedt. Het is veilig binnen het land zuidwaarts gelegen, een duinheuvel tusschen de eikebosschen van zijn jachtgebied te Bennebroek. Ge moogt daar uw nieuw klooster bouwen, volkomen aan dit huis van Hallem gelijk. Om er te wonen tot het einde uwer dagen." „Laat dan mede, tot Sint Adelbert's eer, ons bezit en de inkomsten, door wijlen Graaf Diederick ons in Haecmunde verzekerd, overgaan op onze broeders in Benedictus. Te beginnen op den dag, dat ze hier onze plaats en onzen plicht zullen overnemen." Grootmoedig stelde Moeder Wilfsit dit voor. En met haar wijzen glimlach voegde ze er aan toe: „Zoodat wij ginder op dien duinheuvel in ge-