is toegevoegd aan uw favorieten.

Katholicisme in actie op wereldlijk terrein

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Daarom is de Caritas niet louter middel voor de Kerk om zieltjes te winnen, gelijk men dat uitdrukt. In orthodox-katholieke opvatting is de Caritas niet louter middel ze is doel op zich: een taak die haar waarde reeds in zichzelf vindt. De liefde en de leniging van den nood, ook van het lichaam, is vrucht genoeg. Als Zij in de Missie-landen de liefdewerken vooruitzendt, dan beschouwt Ze het als wezenlijk gewin dat Christus daar geplant is, en dan kan zij desnoods eeuwen geduldig wachten, tot ook de bediening des woords haar vruchten draagt. Als Religieuze Orden en Congregaties zich aan de werken van liefde wijden, dan zoeken zij daarin zelf een wezenlijke beleving van hun religieuze ideaal.

Zoo vat de Kerk Haar Caritatieve zending op. En in dien zin laat Zij ook aanspraken en heilige rechten gelden. Allereerst omdat Caritas een natuurlijk menschenrecht is, dat door het Staatsgezag niet illusoir mag worden gemaakt. Maar meer nog, omdat de Kerk de zending daartoe van boven heeft ontvangen, omdat de Caritas behoort tot de taak Haar door Christus toebe-deeld. Voor exclusivisme is hier geen plaats, en vooral tegenwoordig zullen vrije en publieke werken, Kerkelijke Caritas en Burgerlijk Hulpbetoon eendrachtig moeten samenwerken.

Slechts wil de Kerk erkend zien, dat ook ^>ij hier competent is, dat Zij zich hier beweegt op eigen terrein, waar Zij Souvereine is in eigen kring. De juiste verhouding wordt getroffen door onze Armenwet van 1912, die particuliere en Kerkelijke liefdadigheid op den voorgrond plaatst en de burgerlijke armenzorg als subsidiair beschouwt. Dat is een zaak van historische ontwikkeling niet alleen, maar hoort in Katholieke Staatkunde een zaak van beginsel te zijn.

Dat recht om Caritas te oefenen kan de Kerk nooit opgeven, omdat het Haar wezen raakt en Haar trouw aan Christus.

Uit hetgeen ik tot nu toe gezegd heb, volgen vanzelf enkele gewichtige conclusies: