is toegevoegd aan uw favorieten.

De "Holland"

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

eind van de kust af waren! Dirk had het motor-geronk ook gehoord en vroeg, wat dat te beduiden had.

„Nou — riep ik opgeruimd — dat is een machine voor Paramaribo of Cayenne. Het zal nou niet lang meer duren, of we krijgen de kust in zicht. Wees maar blij, jongen!"

De troosteloze stemming, waarin Dirk de laatste tijd verkeerde, was plotseling verdwenen bij het horen van het „goede" nieuws. Hij had er geen idee van, dat ik hem bedroog, zoals ik hem zeker al twintig keer de waarheid had verzwegen en leugens had verteld.

Opgewonden schreeuwde hij, dat hij zijn kooi uitkwam om zijn boeltje in de koffers te pakken. Nu zou er wel gauw hulp komen opdagen.

't Kostte me de grootste moeite om hem te kooi te houden. Pas toen ik de koffers uit het vooronder haalde en allerlei spulletjes er in pakte, wilde hij blijven liggen. Hij praatte over niets anders als de haven, die nu gauw in zicht zou komen en over het hospitaal en dat hij nou gauw onder dokters handen helemaal beter zou worden.

En ik wist maar al te goed, hóe ver we nog van het naaste doel waren verwijderd. Natuurlijk kletste ik braaf met hem mee. Als 't er op aan komt, kan ik liegen, dat ik er zelf heilig aan ga geloven.

Toen de hoop vervlogen was, bezwoer ik hem, dat we met Sinterklaas vast en zeker bericht naar huis konden sturen.

Maar het werd Sinterklaas en we zagen nog geen spoor van land. Ik keek maar naar het water van de Amazone, maar de zee bleef zo helder, zo afschuwelijk helder . . .

Door die doorzichtigheid van de zee kon ik iets bespeuren van het leven in de wijde wateren. Dat