is toegevoegd aan uw favorieten.

Het fascisme en de nieuwe vrijheid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wereld onbewoonbaar maken, voor allen die geen genoegen kun nen nemen met het moeras en met de stilstand.

De hele leer van de klassen-strijd echter, moet ertoe leiden, dat een bepaalde klasse, vermoedelijk de talrijkste en het meest tot aaneensluiting en gemeenschappelijk optreden geaard zijnde klasse, die der arbeiders, de heerschappij gaat uitoefenen.

Vóór we echter nader gaan onderzoeken, waarom zoo’n heerschappij onaanvaardbaar is, moeten we nagaan, in hoever het verzet der fascisten tegen de klassenstrijd-gedachte, nog een andere zin heeft dan een bevestiging dier gedachte. Een bevestiging van de klassenstrijd-gedachte is het, als men haar bestrijdt, omdat men niet de arbeidersklasse, doch een andere klasse aan het bewind wil laten blijven of brengen. Wie zegt (of, zoals het meestal is,, niet zegt, maar wèl denkt) dat niet de arbeiders moeten heersen, doch de fabrikanten, de bankiers, de grond-bezitters, benevens de hogere ambtenaren en hun aanhang, die staat evenzeer op het klassestrijd-standpunt als de marxistische socialist. En wie beweert, dat de Staat of het Volk boven de klassen staan, gebruikt deze uitspraken meestal slechts met het doel, de autoriteit van de Staat en de gevoelens van vaderlandsliefde, voor eigen standje te benutten, en de machtspositie der eigen klasse erdoor te versterken. Men ziet dus, dat de klassenstrijd-gedachte veel meer verbreid is dan men in het algemeen wil doen voorkomen. Als men de socialisten verwijt, dat zij die gedachte propageren, en dat zij klassenhaat prediken, dan is dat in de meeste gevallen slechts een demagogische uiting van gehuichelde verontwaardiging. Een onderzoek naar de geldigheid of onjuistheid van de klassenstrijdgedachte is dit echter niet. En toch is zo’n onderzoek nodig, wil men tot een behoorlijk oordeel over de maatschappelijke strijd en de positie der twee grote tegenstanders, socialisme en fascisme, komen, en nagaan, of en in hoever het protest der fascisten tegen de klassestrijd, nog andere en betere grondslagen heeft dan een gemaskeerde klasse-positie.

In een polemiek, die ik enige jaren geleden met Trotski had en waarin ik de formulering „dictatuur van het proletariaat” aanvocht, omdat er in werkelijkheid nooit iets van die aard bestaan heeft en bestaan kan, daar er in feite alleen sprake is van een „dictatuur der socialisten”, een dictatuur, uitgeoefend door de aanhangers van de socialistische idee, met het doel die idee te

3