is toegevoegd aan uw favorieten.

Het fascisme en de nieuwe vrijheid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

paste, inplaats dus van te zoeken naar de werkelijke motieven, waardoor Lenin gedreven werd, werd steeds weer gepoogd de politiek der bolsjewisten uit het, volkomen anders geaarde, Marxisme af te leiden. En ofschoon de Marxisten ,,vrije geesten” zijn ten opzichte van het geconsolideerde bezit en ten opzichte van de gevestigde regeringen en hun hovelingen; datzelfde Marxisme legt, ten aanzien van proletariaat en massa, ten aanzien van de kudde-aspiraties en de kudde-cultuur, een volkomen slaafse gezindheid aan de dag.

Inplaats van een vnje houding tegenover de pretenties der wetenschappen, die nog, als geheel gezien, zoekend en tastend zich ontwikkelen, staat een wetenschapsverering die niets anders dan een nieuw geloof is. En inplaats van een rekening houden met de — voorlopig althans — vaststaande resultaten der wetenschap, bekijkt men dan nog alles door de bril van het z.g. „dialectisch materialisme” een opvatting die van het geloof in de wetenschap, een dogmatische theologie maakt.

Is men zo dus reeds, in wetenschappelijke zin, onvrij geworden, die onvrijheid is nog veel krasser op het gebied der cultuur. Want inplaats van de wetenschap te zien als een deel en een resultaat der culturele ontwikkeling, meent men de cultuur te kunnen onderwerpen aan een dictatuur der (marxistisch opgevatte!) wetenschap.

Het resultaat van dit alles, is een mensenslag met een uiterst eenzijdige economisch-technisch-organisatorische kijk op de dingen, en met weinig begrip voor de mens, voor wien dan toch het gehele apparaat in beweging schijnt te zijn gebracht. Dat de mens, als producent, alleen van betekenis is om de mens, als consument, een „vrij” bestaan en een zo groot mogelijke differentiatie-kans te geven, dat wordt in woorden wel erkend, maar door de praktijk geloochend.

En zo zijn de mensen die in de Leninistische organisatie verenigd zijn, met het doel een nieuwe wereld te bouwen, in werkelijkheid geen elite-mensen: ze zijn fanatiek, bekrompen, tiranniek, ze zijn voorvechters van de kudde en van het gemiddelde, en, voorzover het geestelijke en culturele dingen betreft, gelijkmakers en vijanden van alles wat de sleur breekt, vijanden van het nieuwe. Men ziet dus, dat de bolsjewistische mens, wèl de organisatorische kant van de omvorming der maatschappij verpersoonlijkt, en de energie bezit die ervoor nodig is, maar hij mist nagenoeg alle