is toegevoegd aan uw favorieten.

Het fascisme en de nieuwe vrijheid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

rangorde te aanvaarden, dan die van cultuur-politiek-economie, waarbij dan aanvankelijk zijn cultuuropvattingen en in nog veel hogere mate zijn politieke opvattingen, sterk gekleurd worden door de eredienst en de mystiek van het proletariaat, zoals die in de kring van z’n opvoedster Angelica Balabanof, bedreven werden. Zijn ervaringen in de tijd der interventie, hebben z’n bindingen aan het proletariaat verbroken, en de ervaringen uit de eerste tijden van het fascisme hebben dit proces voltooid, terwijl in de loop der interventionistische-fascistische periode, de bindingen met de middengroepen zijn gelegd en versterkt. Van bindingen aan het kapitalisme is, zoals gezegd, geen sprake, en het bestaan van zulke bindingen is ook daarom al onwaarschijnlijk, omdat de rangordening der typische kapitalisten precies dezelfde, economistische, is als die der typische marxisten met wie Mussolini ook nooit iets gemeen had.

Doch zoals we reeds zeiden, de rangorde: cultuur-politiek-economie is een typische rangorde der intellectuelen en slechts in de tweede plaats een rangorde der middengroepen. Alleen in zoverre die middengroepen, de intellectuelen, (die in de ruimste betekenis van het begrip eveneens deel uitmaken van de middengroeperingen), als hun leiders erkennen, aanvaarden ze ten volle een dergelijke rangorde. Zijn echter de middengroepen in hun grote massa van de intellectuelen vervreemd (en omgekeerd), wat vrijwel overal het geval is, dan kunnen deze groepen geen levende en sterke cultuurkracht bezitten.

De cultuur der intellectuelen is dan een wereldvreemde intelligentdoenerij, een soort bedenken van kruiswoordraadsels en andere ingewikkelde spelletjes op het gebied van filosofie, kunst e.d., waarbij ongelooflijke hoeveelheden intelligentie en virtuositeit gebruikt worden om zichzelf het gevoel te geven dat men iets heel ongewoons zegt en denkt en is, terwijl men in werkelijkheid alleen maar z’n uitgangspunt verloren heeft, z’n verbindingen met de wereld en de maatschappij is kwijtgeraakt, en alleen nog maar een gevangene is van een terminologie die zinneloos is geworden, aangezien alleen een terminologie die betrekking heeft op natuur en maatschappij zin heeft.

We bedoelen hiermee niet, een herhaling te geven van de zo vaak gehoorde klacht dat het zich meer en meer specialiseren van de intellectuelen noodlottig zou zijn geworden voor de cultuur. Deze