is toegevoegd aan uw favorieten.

Het fascisme en de nieuwe vrijheid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Het antwoord op deze vraag moet luiden: in het fascisme moet op den duur het vulgaire de overwinning behalen. Want het fascisme bevat wel elementen van een wil tot cultuur-heerschappij, doch het is geen consequent cultuur-streven. Zoals het in z’n aanvang verbonden is met rowdy’s en geldwolven, zo is het op iedere verdere stap van z’n loopbaan verbonden met elementen, die het beletten tot inzicht in z’n taak, tot besef van de consequentie van z’n beste gevoelens en inzichten te komen. Zich vastkoppelend aan vaderland, nationale grootheid en nationale macht, verbindt het zich niet slechts met de domste, mufste en roofgierigste elementen in het land, maar sluit het ook meteen een ontwikkelingsmogelijkheid in politieke zin af. Het kan de internationalistische strekkingen, die in de wereld aanwezig zijn en die voortdurend sterker worden, niet tot hun recht doen komen: Met internationalistische strekkingen bedoelen we hier niet zulke vage dingen als liefde voor de bewoners van andere landen, broederschap tussen de mensen, overwinning van vooroordelen, e.d., noch een ontkenning van de historisch gegroeide nationale realiteit. We bedoelen uitsluitend zulke feiten, als de, door de ontwikkeling der techniek gewijzigde, betekenis van de omvang en de mogelijkheden der oude nationale staten. Een staat als Italië met z’n betrekkelijk geringe oppervlakte, z’n ligging in een uithoek van Europa aan een binnenzee, z’n gebrek aan nagenoeg alle belangrijke grondstoffen, z’n enige tientallen millioenen inwoners, heeft in-zich-zelf slechts beperkte mogelijkheden en geen, nog zo opgezweept, nationalisme kan hierin verandering brengen. Mussolini kan zich ten doel stellen de beheersing van de Middellandse zee, het verkrijgen van een vrije toegang naar de Atlantische Oceaan door het onder zijn oppermacht brengen van Spanje, door het veroveren van de Franse bezittingen in Noord-Afrika Doch een dergelijk plan houdt in, een oorlog met Frankrijk en Engeland, het betekent ook dat hij zich Turkije, Egypte en het opkomend Arabisch nationalisme tot vijand moet maken, aangezien men daar spoedig het grote verschil zal inzien tussen een soepele Britse hegemonie of een oppervlakkige Franse bezetting en een straf-georganiseerde Italiaanse verovering en onderdrukking. Het betekent verder dat de Balkanstaten zich tegen de nieuwe veroveraar zullen samentrekken, en dat Rusland als de natuurlijke bondgenoot zal verschijnen voor alle volken die in het Oostelijk deel van de Middellandse Zee wonen en die door het ontstaan van