is toegevoegd aan uw favorieten.

Het fascisme en de nieuwe vrijheid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een versteende traditionele cultuur, zo kan het naar buiten slechts militaire verovering zijn en onderwerping van andere volken aan Italië. Van een cultuur-ordening kan hierbij geen sprake zijn, want het Italiaanse fascisme kent en erkent slechts één cultuur, de Italiaanse, en andere volken moeten geïtalianiseerd worden, wat alleen mogelijk is, als de Italiaanse fascisten in die landen op alle belangrijke commandoposten worden gesteld. Tot een cultuur die voor vele volken aanvaardbaar zou zijn — zij het met de nodige variaties voor ieder land — een Europese of tenslotte een wereldcultuur, kan het fascisme niet komen; het heeft zich door z’n eredienst van het verleden, door het tot onverwrikbaar criterium maken van een bepaalde trap ener nationale cultuur, iedere toekomstmogelijkheid als leider der culturele groei afgesneden. Het fascisme, ofschoon zich aankondigend als „dynamisch” is, gezien in wereldmaatstaf en in de tijd, bij uitstek „statisch”. Slechts in de enge grenzen van natie en huidige periode is het „dynamisch”. Andere volken kunnen die cultuur niet verwerken en zich eigen maken, ze kunnen er slechts aan onderworpen worden. Zo is Mussolini’s fascisme slechts bruikbaar in een door Italianen beheerste wereld. Het is echter zeer de vraag of de Italianen in staat zijn, behalve een koloniaal gebied, ook nog een aantal Europese gebieden te overheersen, b.v. Spanje en de Balkanstaten, om van Frankrijk maar niet te spreken. Integendeel, het is onwaarschijnlijk dat de Italiaanse kracht ook maar ten dele zo groot zou zijn als de Italiaanse fascisten zelf geloven. De nationalistische zelfverheerlijking, de bombast en de vulgariteit hebben misschien ook Mussolini zélf doen geloven, dat hij er in geslaagd is, het industriëel en organisatorisch achterlijke Italië, in 15 jaar tijds tot een materieel krachtig land te maken. In werkelijkheid is Zuid-Italië nog steeds een armoedig en ongeordend agrarisch gebied en is in Noord-Italië meer uiterlijk vertoon dan innerlijke kracht aanwezig. Het fascisme heeft de Italianen wel oppervlakkig gemilitariseerd, maar nog niet tot een soldatenvolk gemaakt. De honderdvoudige technische overmacht in Abessinië moest wel tot een militaire overwinning leiden, maar het Abessynse avontuur bewees tevens dat de kwaliteit van het leger en van de leiding der Italianen niet zeer hoog was.

In Spanje, tegen een wat beter geoutilleerde, doch nog steeds zwakke vijand, bleken de Italianen ver beneden Europees gemiddelde te staan. En zekere successen met vliegmachines en