is toegevoegd aan uw favorieten.

Jeruzalem-Antiochië

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zijn wonderbare gedaanteverandering. Jacobus was de eerste van allen, die den kelk des Heeren dronk door zijn bloedigen dood; Joannes daarentegen zou de laatst overgeblevene der apostelen zijn, die de Kerk in haar uitbreiding gevestigd en in haar hiërarchie ontwikkeld zou zien: ook hij heeft in 's Heeren kelk gedeeld, maar de hemel zelf spaarde hem in het leven.

Met uiterste soberheid, in niet meer dan twee woorden, deelt de H. Schrift den aard van Jacobus' bloedgetuigenis mee: de apostel werd met het zwaard gedood. De koning leverde hem dus niet aan een Joodsche rechtbank over, die hem zou gesteenigd hebben volgens de Wet, maar sprak zelf het doodvonnis der onthoofding naar Romeinsche zede over hem uit. De kerkelijke geschiedschrijver Eusebius neemt van Clemens van Alexandrië (2e eeuw) een overlevering over, die er eenige bijzonderheden aan toevoegt. Jacobus' aanklager zou door het getuigenis van den apostel zoo getroffen zijn geweest, dat hij zich ook leerling van den Christus verklaarde; op weg naar de terechtstelling vroeg hij den apostel om vergiffenis. Deze dacht een oogenblik na. Toen omhelsde hij zijn beschuldiger en gaf hem den broederkus, met de woorden: „Vrede zij u". Beiden zouden tezamen hun leven gegeven hebben.

Wanneer het den vorst erom te doen geweest is, de proef te nemen, hoever hij met geweldmaatregelen gaan kon, dan mocht hij tevreden zijn: een aanzienlijk deel van het volk betuigde zijn instemming met dit optreden. Hij deed dus een beslissenden stap verder, en nam Petrus, het hoofd der nieuwe sekte, gevangen. Het was in of kort voor de Paaschdagen. Petrus werd in de gevangenis opgesloten, om na de Paaschdagen gevonnisd te worden.

Na een rusttijd van vreedzame ontwikkeling schenen nu sombere dagen voor de Kerk aan te breken! Een groot deel van het volk bleek haar vijandig gezind. Bij vroegere woelingen had de gunst van het volk de Godsmannen beschermd, maar nu werd het anders. De stille, lang ingehouden verbittering der Sanhedristen brak zich vrij baan: zij konden niet vergeten, dat zij een twaalf jaar geleden den Nazarener, voor wie de geloovigen de knie bogen, als Godslasteraar gekruisigd hadden, en dat zijn bloed getuigde tegen hun hoofd!

En hun vijandschap vond weerklank bij het volk. Het gebeurde van Caesarea moet ook onder de Joden bekend geworden zijn, de stichting der Antiocheensche kerk wekte in wijde kringen ergernis.