is toegevoegd aan uw favorieten.

Jeruzalem-Antiochië

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wordt gewoonlijk dc apostelvergadering van Jeruzalem genoemd. De naam is in zooverre juist, dat de apostelen van Jeruzalem tezamen met Paulus (en Barnabas) daarin een leidende rol gespeeld hebben. Onder de sprekers worden zij alleen (met uitzondering van Joannes) in de Handelingen met name genoemd; hun gezag was ongetwijfeld beslissend. Toch zijn het niet uitsluitend de apostelen geweest, die de besprekingen voerden: met hen wordt ook bij het onderzoek der kwestie het priestercollege van Jeruzalem uitdrukkelijk genoemd. Daarom is het juister te zeggen, dat de overheid der Jeruzalemsche kerk zitting nam, om over het gerezen geschil blijvende uitspraak te doen.

De Antiocheensche christenen hadden immers de kwestie voor de kerk van Jeruzalem gebracht als voor het gezaghebbend tribunaal, welks uitspraak aanvaard moest worden. Overeenkomstig de gewoonte dier tijden namen ook de geloovigen in grooten getale aan de vergadering deel met levendige belangstelling in het vraagstuk, dat zoozeer de toekomst der Kerk betrof. Maar wanneer het erop aankomt, de besprekingen te voeren en beslissingen te nemen (15, 6. 23), wordt alleen het bestuurscollege vermeld: de apostelen en de priesterschap. Het was dus het priestercollege van Jeruzalem, onder leiding der apostelen, en met Petrus aan hun hoofd, dat de kwesties moest onderzoeken en uitmaken. Voor deze eerbiedwaardigste rechtbank der Kerk waren Barnabas en Paulus de woordvoerders van de zaak der heidenchristenen.

Het was een gewichtige en bewogen zitting, die voor de verdere ontwikkeling der Kerk beslissend was. De belangen en rechten der heiden-christenen moesten worden geeerbiedigd, maar ook de eensgezindheid en liefde bewaard, rechtmatige gevoeligheden ontzien worden. Het is best mogelijk, dat er ook onder de priesters van Jeruzalem Joodschgezinden waren, of althans ijverige voorstanders der Wet, die niet geneigd waren, den heiden-christenen volle vrijheid te laten. Niet allen hadden zich het diepe en ruime inzicht van Paulus eigen gemaakt. Het moest velen een waagstuk lijken, aan de Wet van Mozes te verzaken.

De discussies waren lang en levendig. Zich bewust van het gewicht dezer beslissing, spanden beide partijen alle krachten in, om het ingenomen standpunt te verdedigen. Schriftuurplaatsen werden over en weer aangehaald, bewijzen en tegen-bewijzen aangevoerd. Toen de zaak van beide kanten ruim besproken was,