is toegevoegd aan uw favorieten.

Echtgenooten

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hij vond Antonia niet in haar kamer. De knecht meldde, dat zij zoo juist uitgegaan was. Zij was naar de manége gegaan. Kom, dacht hij, ik zal haar in de manége verrassen en vrede met haar sluiten. Belachelijk! Ik zal toch niet aan mijn vrouw gaan twijfelen en boos zijn op mijn dochter! En na het rijden gaan wij dan een beetje wandelen of naar een tearoom ... Maar Antonia was niet in de manége en op zijn vraag, wanneer zij er het laatst geweest was, kreeg hij ten antwoord, dat zij in den laatsten tijd het rijden erg verwaarloosd had en zich in de laatste drie weken heelemaal niet meer vertoond had. Haller drentelde een tijdlang geërgerd op straat rond en ging toen naar de bank. ’s Avonds vroeg hij aan Tony of ze prettig gereden had.

„Dank je wel, bijzonder,” antwoordde zij.

„Je moet het ook niet verwaarloozen, Tony, het is een mooie en gezonde sport, je moet het geregeld doen ...”

Antonia knikte toestemmend en toen besloot Haller verstandig, maar beslist te handelen.

4

Haller liet een grapholoog, een bekwaam vakman komen, die al verschillende goede diensten aan de bank bewezen had. Hij overhandigde hem den brief en verzocht om een spoedig antwoord. Al in de middaguren was dat in zijn bezit. In het rapport werd gezegd, dat de brief geschreven was door een man van ongeveer vijftig, vijfenvijftig jaar en dat de briefschrijver ambtenaar was, die langzaam opgeklommen was, echter geen al te hoogen rang bereikt had. Waarschijnlijk had hij zijn oorspronkelijke betrekking opgegeven en verdiende hij zijn brood nu in een ander vak. Hij was een gedisciplineerd, fatsoenlijk, plichtsgetrouw man, haast overdreven ordelievend. Hij had een moeilijkheid, die hem nogal hoofdbrekens kostte en die hij gaarne uit den weg zou willen ruimen. Hij was een streng, matig, afgunstig, critiseerend, lastig en driftig man, maar hij bedwong zijn hartstochten en vocht met verstand tegen zijn gevoelens. Hij was goed ontwikkeld, maar bekrompen.

Haller was het meest daardoor verrast, dat de man, volgens het rapport, fatsoenlijk en streng was. Hoe kon een fatsoenlijk, plichtsgetrouw man van rijperen leeftijd een anoniemen brief schrijven? En wie onder zijn kennissen kon die verstandige, maar bekrompen ambtenaar zijn, die van werkkring veranderd was? Misschien iemand van de bank? Van de bank bleek hij