is toegevoegd aan uw favorieten.

Echtgenooten

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„We hadden ook wel een betere tafel kunnen krijgen,” zei Antonia glimlachend, zonder eenige bedoeling.

Zoltan voelde onmiddellijk een kritiek in haar stem, hij was zeker onhandig geweest en daarom hadden ze een slechte tafel gekregen. Hij probeerde een beetje uit de hoogte te zijn. — „Welke plaats is feitelijk beter?” vroeg hij en om zijn lippen krulde de glimlach, dien Haller een onbeschoften glimlach pleegde te noemen.

„Zal ik je mantel gaan halen?” voegde hij er dan aan toe.

„Nee, dank je.”

Een kellner bleef bij hun tafeltje staan: „Wat wilt u drinken, meneer?” Zoltan nam de wijnkaart in zijn hand, zocht lang’ bestelde dan een flesch rooden Franschen wijn. Antonia lachte!

„Waar lach je om?” vroeg Zoltan en kreeg een kleur.

„Waarom heb je wijn besteld?”

„Is dat verkeerd? Waarom zou ik geen wijn bestellen!”

„Bestel maar net zoo veel, als je wilt, maar dan moet je het zelf opdrinken. Voor zoover ik weet, zijn we geen van beiden groote drinkers. Kun je het alleen op? Want ik help je niet hoor!” v 1

„Ik zal het wel opdrinken.”

„De heele flesch? Ik hoop, dat het je goed bekomt!” Ze stak haar hand vriendelijk, verzoeningsgezind over de tafel. „Wil je dan zoo vriendelijk zijn, voor mij een glas water te vragen?”

„Hallo!” riep Zoltan naar den kellner.

„Wacht toch, tot hij weer terugkomt!”

Als voorgerecht werd spaghetti opgediend. „Hou je er van?” vroeg Antonia. „Ik ben er dol op.”

Zoltan had nog nooit spaghetti of macaroni gegeten, hij boog zich verlegen over zijn bord en gluurde nieuwsgierig naar Antonia om te zien, hoe die dit onbekende gerecht zou eten. Hij stak zijn hand uit na^r zijn mes, maar merkte nog net bijtijds, dat bij dit gerecht geen mes gebruikt werd, dus legde hij zijn hand er ongemerkt op. De handigheid van Antonia ergerde hem. Ze wikkelde met een verbazingwekkende handigheid de lange slierten om haar vork. Na enkele vergeefsche pogingen besloot hij de etiquette maar te laten varen: hij nam zijn vork in zijn rechterhand en drukte de slierten in korte stukken. Het heele voorval beviel hem niet en hij legde ook het lachen van Antonia verkeerd uit, hoewel haar lach heusch niet spottend of minachtend was, eerder kameraadschappelijk