is toegevoegd aan uw favorieten.

Echtgenooten

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zoltdn, — dat deze twee menschen elkaar alleen van het dansen kennen, ze werken, oefenen en reizen samen, zijn ook in andere genietingen één. Misschien slaat hij haar ook. Hoeveel zouden ze met hun dansen verdienen? Zoltan had graag eens met deze slanke, fijne, een beetje lijdend uitziende vrouw gedanst. Haar oogen waren mooi en ze was bepaald begeerenswaardig. Er was iets geheimzinnigs in haar oogen... je zou denken, dat ze moet huilen, als ze iemand zoent. .. Onzin! Maar hij verbeeldde zich al, in de plaats van den spottend glimlachenden man te zijn en met haar te dansen. Hij hield haar slanke taille vast, hij boog zich over haar heen en sleepte haar mee, naar huis, naar zijn kamer. Onzin! Hij heeft toch zijn eigen vrouw! Voor hem bestaat er maar één vrouw, de anderen zijn verboden ...

„Vind je het mooi?”

„Ja, ze dansen uitstekend.”

Ze stonden tusschen de pilaren en keken naar het dansende paar. Zoltan beet onrustig op zijn lippen. Iets was er niet in orde met hen. Ze moesten met elkaar spreken! Elkaar alles vertellen. Tony moest oprecht spreken over de juweelen, hij over de danseres. Ze moesten elkaar sommige dingen verklaren, hun geheimen blootleggen. Ze mochten niet zwijgen. Dat was een gevaarlijke toestand. Zijn vrouw verlangde geprikkeld naar dure dingen, die hij niet kon koopen voor haar, en hijzelf ging op zijn huwelijksreis naar een vrouw verlangen, die hij niet eens kende. Maar wat zou Tony voelen, als ze naar den danseur kijkt? Zou het mogelijk zijn, dat...

„Laten we ergens gaan zitten,” stelde Antonia voor.

„Waar?”

„Hier,” en ze ging al naar een divan, die tusschen twee vitrines stond. Hij ging ook zitten. Wat kon hij anders doen? Hun stemming werd steeds gedrukter. Antonia gedroeg zich, of ze hier hoorden, alsof ze vandaag uit een gril het in hun hoofd gekregen hadden zich te vermaken door juist daar te zitten, alsof ze op iemand wachtten. Zoltan was niet op zijn gemak, hij voelde zich vreemd, indringerig, arm en beschuldigde in zichzelf zijn vrouw van allerlei dingen. Ze is onbescheiden en eerzuchtig. Ze wil een leven leiden, waar ze niet in thuis hoort, omdat ze er geen geld voor hebben. Nee, haar gedrag is onsympathiek. Ze demonstreert feitelijk, zonder het uit te spreken, dat ze hier hoort, omdat ze de dochter is van haar vader; maar dat ze, als het nu eenmaal moet, terwille van hem ook afstand