is toegevoegd aan uw favorieten.

Echtgenooten

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

sombere bedruktheid. Ze konden zich nog niet beheerschen, ze hielden hun leven nog niet in hun handen. Soms begonnen ze door eikaars nabijheid te beven, hun lichamen werden door koorts verteerd, dan weer keken ze elkaar leeg en verveeld aan en dachten met angst aan de toekomst, die ze samen tegemoet gingen. Warmte en kou wisselden elkaar in hun lichaam en in hun ziel af. In oogenblikken van koorts keerden ze zich begeerig naar elkaar, maar er waren ook momenten, waarin ze snakten naar een beetje verlossende eenzaamheid.

„Soms heb ik het gevoel,” zei Antonia op een nacht, — „dat ik je niet eens ken!”

Hij ging overeind in zijn bed staan en boog. „Mag ik me misschien voorstellen, mevrouw, mijn naam is Zoltdn Bittó en ik ben uw echtgenoot.”

Antonia leunde met haar hand onder haar hoofd en glimlachte verstrooid. „Ja, dat weet ik,” knikte ze, — „maar dat is niet voldoende. Ik weet niets van je. Vertel eens iets over jezelf.”

„Wat moet ik vertellen?”

„Vertel me, wie je bent. Vertel me, wie de eerste vrouw was met wie je zoo gelegen hebt, als nu met mij. Wie was ze en hoe was ze? Vertel nu eens alles!”

„Zal ik je vertellen over de eerste vrouw die in mijn leven was?”

„He ja!”

„Nou, dat was zoo ...”

Hij begon opgewekt te vertellen, alsof het een aardig, onbeduidend verhaaltje was, maar plotseling hield hij op. Hij wist niet waarom, maar opeens schaamde hij zich en het leek hem of een stem hem influisterde: „Hou je mond!”... Het schoot hem te binnen, dat het veel mooier geweest zou zijn, als hij geen verhaal van dezen aard te vertellen had gehad.

„Waarom hou je op met vertellen?”

„Ik zoek in mijn herinnering.”

„Zeg je me eigenlijk de waarheid wel?”

„Natuurlijk!”

Hij was ook besloten alles oprecht te vertellen, maar terwijl hij praatte, voelde hij, dat dit „alles” onuitputtelijk en bovenmate onzeker was ... en hoe hij ook op de juistneid van elk woord en elke beweging lette, zijn verhaal bleef toch onvolmaakt en gebrekkig, omdat er iets ontbrak. Wat zou dat zijn? Hij kon het niet ontdekken, maar hij had ook geen tijd er nu lang over te piekeren.