is toegevoegd aan uw favorieten.

Echtgenooten

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

heid. Waarom neem je die op je? Een kind is geen speelgoed.”

Antonia keek haar moeder ontzet aan. Ze zag er met haar witte japon, haar bleeke gezicht, haar vertrokken mond haast uit als een krankzinnige. God, de gedachte alleen was al verschrikkelijk!

„Ik heb dit alles niet gezegd, alsof er aan je toestand nog iets te veranderen is. Daar is geen sprake van. Je bent zoo ver gekomen en nu moet je de gevolgen maar dragen. Maar van nu af moet je je plicht doen. Het is geen fraze dat elk nieuw leven uit een zonde geboren wordt. Deze zondige afkomst moet elke moeder voelen. Je moet met nederige liefde en als het moet met opofferingen het leven, dat uit je schoot stamt, te hulp komen. Dan kun je misschien eens je zelf vergeven ... Heb je me begrepen?”

Antonia knikte. Het was beter toe te stemmen dan tegen te spreken ... tegen zulke principes is toch niet te vechten.

„Ik had nooit gedacht, dat jezooongelukkig was,”zei ze zacht.

„Ongelukkig? Ik?” riep Ida. — „Je vergist je. Soms voel ik me bepaald gelukkig.”

„Daar ben ik blij om.”

„Ken je me dan zoo weinig?”

„Het schijnt, dat ik me vergist heb. Vroeger dacht ik, dat je gelukkig was en ik meende, dat dat kwam door je huwelijk met vader.”

O...”

„Ik dacht, dat er geen paar menschen bestond, die meer met elkaar in harmonie leefden dan jullie. Maar ik kan me vergist hebben! Als je terugkijkt, ziet alles er altijd anders uit...”

„Ik heb altijd mijn best gedaan om jou ongestoord tusschen ons te laten leven, dat was mijn plicht.”

De gedachte flitste door Antonia heen, dat haar moeder misschien verliefd was op den baron. Zou ze vader niet bedriegen? Maar dat onderwerp kon ze niet aanroeren, ze stond op en nam vlug afscheid.

„Wees verstandig, kind, ik sta aan jouw kant,” zei Ida en drukte een zoen op Antonia’s heete voorhoofd.

De telefoon rinkelde. Antonia nam den hoorn op. „Hallo, hier het huis van Zoltdn Bittó.”