is toegevoegd aan uw favorieten.

Het keizerlijke Weenen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De doktoren hebben de Keizerin verandering van klimaat voorgeschreven. Op het schip, dat haar naar Madeira voert, komt Elisabeth tot zichzelf. Na de verlossing uit de pijnigende omgeving, voelt ze een weldadige ontspanning, maar tegelijk komt het smartelijk besef van haar geestelijk en lichamelijk verval. De kwaal zit dieper dan men vermoedt. De Keizer had zijn oude leven weer opgevat. Hij meed zijn huis en zocht zijn vermaak elders. En Elisabeth was tot een kind gedegradeerd, tot een onmondig, onopgevoed, ziekelijk kind, op welks meening geen acht wordt geslagen en dat zich met een medelijdende tolerantie ziet behandeld.

Op Madeira is ze eindelijk alleen, gansch alleen. Maar het is niet meer de eenzaamheid van haar kinderjaren. Ze schept geen behagen meer in de dingen, die haar omringen. Ze voelt een groote leegte in en om zirVh, Ze is niet meer prinses Sisi van Possenhofen en niet meer de keizersbruid van Ischl, ze is ook niet meer de Keizerin en de echtgenoote en moeder. Ze tracht afleiding te vinden in studie en lectuur. Ze leert Hongaarsch en leest Rousseau, Lamartine en Heine.

De herwonnen vrijheid

Wanneer ze in Augustus 1862 naar Weenen terugkeert, is de ontvangst door de bevolking allerhartelijkst. Instinctief heeft men iets van de tragedie der Keizerin begrepen. Aartshertogin Sophie is niet bemind en als vanzelf wendt zich de sympathie naar Elisabeth. Frans-Josephs moeder heeft tijdens Elisabeths afwezigheid vrij kunnen handelen. De kinderen des Keizers behooren haar, zij leidt de opvoeding en eischt dat deze in allen vorm voor de komende jaren wordt vastgelegd. Elisabeth bemerkt, dat het nog moeilijker is geworden elkaar te begrijpen. Er bestaat geen middel de sterke vrouw voor gjch te