is toegevoegd aan uw favorieten.

Het keizerlijke Weenen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

troon had gedaan dan de geringste concessie doen aan de democraten, zich tot het constitutioneele keizerschap moeten verlagen, zonder autoriteit voor zichzelf, zonder hoop voor zijn opvolger. Uit hef de gehuwd, had hij zijn geheele geluk zien te gronde gaan. Alles rondom hem was ineengestort. Onophoudelijk had de dood in zijn omgeving zijn sikkel gezwaaid en genadeloos neergeveld, die hem het dierbaarst waren: zijn vrouw, zijn zoon, zijn broeder. Alleen het slechte kruid was opgewassen en hij was eenzaam, grenzeloos eenzaam gebleven in de groote, koude salons van de Hofburg. In de reusachtige eetzaal, waar de bedienden talrijker waren dan de gasten en de tafel, sinds den dood van de Keizerin, nimmer meer met bloemen werd versierd, verhaalde de Keizer zijn spaarzame dischgenooten gaarne van de groote gala-diners uit vroeger dagen. En het was niet zonder emotie, dat hij in gedachten het beeld van vroeger reconstrueerde, wanneer de opper-ceremoniemeester met drie tikken van zijn staf de komst van Hunne Majesteiten aankondigde, de deuren zich geruischloos openden en zij onder het ücht van honderden kaarsen voortschreden temidden der en haie geschaarde hofhouding. 4) Het was alles voorbij.

Maar de arbeid werd nog met even groote toewijding en nauwgezetheid verricht als vroeger. De lijfspreuk van Frederik de Groote: „de Koning is de eerste dienaar van den staat” is door niemand beter in toepassing gebracht dan door Frans-Joseph en zijn ergste vijanden zouden hem alleen maar kunnen verwijten, dat hij te lang deze eerste dienaar gebleven is en niet tijdig heeft weten af te treden. En dit verwijt werd hem door hertogin Sophie von Hohenberg in intiemen kring zeer dikwijls en niet zonder recht gemaakt. Het grootste deel van het jaar bracht hij in Schoenbrunn door, stond des morgens om

‘) De Weindel: The real Francis-Joseph.