is toegevoegd aan uw favorieten.

Ik, Claudius

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

in mijn maagholte voel. Het is zo erg geweest, dat ik twee of driemaal, als mijn vrienden niet tussenbeide gekomen waren, een voorsnijmes (dat ik dol van pijn opgepakt had) in de kwellende plaats gestoken zou hebben. Ik heb horen zeggen, dat deze pijn, die cardialgie genoemd wordt, erger is dan enige bekende piju behalve strangurie. Ik veronderstel, dat ik dankbaar moet zijn, nooit strangurie

gehad te hebben. _

Men zal denken, dat mijn moeder Antonia, een schone en edele vrouw, door haar moeder Octavia in de grootste deugd opgevoed, en de enige hartstocht in mijn vaders leven, alle mogelijke liefde en zorg aan mij, haar jongste kind, bestemd heeft en mij zelfs heeft voorgetrokken uit medelijden met al mijn ongelukken. Maar dat was niet zo. Zij deed alles voor mij, dat van haar als haar plicht verwacht kon worden, maar niet meer. Zij hield niet van mij. Neen, zij had een groten afkeer van mij, niet alleen vanwege mijn ziekelijkheid, maar ook omdat zij een zeer moeilijke zwangerschap van mij gehad had en daarna een zeer pijnlijke bevalling, waar zij nauwelijks het leven afbracht en die haar jarenlang min of meer invalide maakte. Mijn te vroege geboorte was te wijten aan een schok, dien zij kreeg op het feest ter ere van Augustus, toen deze mijn vader opzocht te Lyon, om daar het „Altaar van Roma en Augustus” in te wijden. Mijn vader was landvoogd van de drie Franse provinciën en Lyon was zijn hoofdkwartier. Een krankzinnige Siciliaanse slaaf, die op het feest aan tafel bediende, trok plotseling een dolk en zwaaide hem in de lucht achter mijn vaders nek. Alleen mijn moeder zag wat er gebeurde. Zij ving den blik van den slaaf en had genoeg tegenwoordigheid van geest om naar hem te glimlachen en haar hoofd afkeurend te schudden terwijl zij hem beduidde, den dolk weg te steken. Terwijl hij aarzelde, volgden twee andere bedienden mijn moeders beweging en slaagden er in hem te overmeesteren en te ontwapenen. Toen viel zij flauw en begonnen haar weeën. Dit kan wel de oorzaak zijn, dat ik altijd een ziekelijke vrees gehad heb, vermoord te zullen worden, want naar men zegt kan een pre-natale schok geërfd worden. Maar natuurlijk is er geen enkele aanleiding om pre-natale invloeden te vermoeden. Hoevelen van de keizerlijke familie zijn een natuurlijken

dood gestorven ? ..

Daar ik een hartelijk kind was, veroorzaakte mijn