is toegevoegd aan uw favorieten.

Ik, Claudius

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

te ontmoedigen, want het duurde niet lang of zij was daarvan op de hoogte. Livia had gelijk, want Sulpicius had een talent om de belangwekkendste zaken flauw en dood te maken. Maar zelfs de droogheid van Sulpicius kon mij niet van mijn werk afbrengen en hij had dit merkwaardige, dat hij een buitengewoon zorgvuldige herinnering voor feiten bezat. Altijd als ik een buitengewone inlichting moest hebben, zoals bijvoorbeeld de successiewetten voor het leidersschap bij een van de volksstammen in de Alpen, tegen welke mijn vader gevochten had, of de betekenis en etymologie van hun uitheemsen strijdkreet, dan wist Sulpicius, welke bevoegde schrijver deze punten had behandeld en van welke plank in welk vak, in welk vertrek van welke bibliotheek hun werken te krijgen waren. Hij had geen critisch gevoel, schreef ellendig, liet de feiten elkaar verstikken als bloemen in een niet uitgedund bed. Maar hij bewees een onschatbaar assistent te zijn toen ik hem later als zodanig, inplaats van als leermeester, leerde gebruiken, en hij werkte voor mij tot hij ongeveer dertig jaar later, toen hij zeven en tachtig jaar was, overleed. Zijn geheugen bleef tot het laatst intact en zijn baard even verkleurd, dun en verward als altijd.