is toegevoegd aan uw favorieten.

Ik, Claudius

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

loge, begroetten eerst Augustus en Livia en toen Germanicus en mij als toegevoegde voorzitters met de gebruikelijke formule: „Gegroet heren. Wij groeten u in de schaduw van den dood!” Wij beantwoordden de begroeting met een formeel gebaar, maar Germanicus zeide tot Augustus: „Zeg heer, die jager is een van mijn vaders veteranen. Ik ken hem goed. Hij heeft in Germame een krans gewonnen als de eerste man, die over een vijandelijke palissade kwam.” De aandacht van Augustus was getrokken. „Prachtig,” zei hij, „dan zal dit wel een goed gevecht worden. Maar als dat zo is, moet de retiarius tien jaar jonger zijn, en jaren zijn bij dit spel van belang. Toen gaf Germanicus het signaal, de trompetten klonken en het gevecht begon.

De Blankvoorn stond pal terwijl de Thessalier om hem heen danste. De Blankvoorn was niet zo dom om zijn kracht te verspillen door achter zijn licht gewapenden tegenstander aan te lopen, evenmin liet hij zich tot onbeweeglijkheid verlammen. De Thessaliër probeerde hem zijn zelfbeheersing te laten verliezen door hem te honen, maar de Blankvoorn liet zich niet van zijn stuk brengen. Slechts toen de Thessaliër bijna binnen zijn bereik kwam, toonde hij enige bereidheid om in het offensief te gaan en de snelheid van zijn uitval deed een verrukte kreet uit de rijen opgaan. Maar de Thessaliër ontweek op tijd. Weldra werd het gevecht levendiger; de Thessaliër stak met zijn langen drietand dan hoog, dan laag. De Blankvoorn kon gemakkelijk pareren, maar hij verloor het net, verzwaard met kleine loden balletjes, dat de Thessaliër met zijn linkerhand bewoog, niet uit het oog.

„Mooi werk!” hoorde ik Livia tegen Augustus zeggen. „De beste retiarius van Rome. Hij speelt met den soldaat. Zag je dat? Hij had hem kunnen verstrikken en dan zijn net in kunnen halen, als hij gewild had. Maar hij rekt het gevecht.”

„Ja,” zei Augustus. „Ik ben bang, dat de soldaat er aan geloven moet. Hij had het drinken moeten laten.”

Nauwelijks had Augustus gesproken of de Blankvoorn sloeg den drietand naar boven, sprong voorwaarts en reet de leren tuniek van den Thessaliër tussen den arm en het lichaam open. Bliksemsnel liep de Thessaliër weg en onder het lopen zwaaide hij het net tegen het gezicht van den Blankvoorn. Ongelukkigerwijs kwam een balletje tegen het oog van den Blankvoorn terecht, waardoor hij een