is toegevoegd aan uw favorieten.

Ik, Claudius

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wel wat papier kost? Zowat drie maal zoveel als perkament. Sommige van die stukken schijnen nauwelijks beschreven te zijn.”

„Vrouwe Livilla gaf speciaal bevel....”

„Vrouwe Livilla zal in gedachten verzonken geweest zijn toen zij je bevel gaf kostbaar papier te vernietigen. Geef mij de mand. De onbeschreven gedeelten kunnen nog best dienen voor huishoudelijk gebruik en zo. Wie wat spaart die wat heeft.”

Dus nam zij de papieren mee naar haar kamer en zij wilde juist een goed gedeelte van een stuk afknippen, toen het haar inviel, dat zij even goed kon proberen den inkt van het hele stuk te verwijderen. Tot nu toe had zij gemeend, het geschrevene niet te moeten lezen, maar toen zij begon met het uit te wissen, was het onmogelijk, om er geen kennis van te nemen. Plotseling begreep zij, dat dit ruwe schetsen waren, of de niet geslaagde aanvangszinnen van een brief aan Se janus. Toen zij eenmaal met lezen begonnen was, kon zij niet meer ophouden en voordat zij klaar was, wist zij de hele geschiedenis. Het bleek duidelijk, dat Livilla vertoornd en jaloers was, omdat Se janus erin had toegestemd iemand anders te trouwen — haar eigen dochter nog wel! Maar zij trachtte haar gevoelens te verbergen — ieder ontwerp van den brief was iets minder scherp. Zij schreef, dat hij vlug moest handelen voor Tiberius zou vermoeden, dat hij niet van plan was om Helena te trouwen: en als hij nog niet klaar was om Tiberius te vermoorden en zich van de heerschappij meester te maken, kon zij dan niet beter zelf Helena vergiftigen ?

Mijn moeder liet Pallas halen, die voor mij in de Bibliotheek werkte en zocht naar een of andere historische kwestie betreffende de Etruriërs, en zei hem, dat hij naar Sejanus moest gaan en uit mijn naam, en alsof hij door mij gezonden was, zijn toestemming moest vragen om Tiberius op Capri op te zoeken om hem mijn „Geschiedenis van Carthogo” te overhandigen. (Ik was juist met dit werk klaar gekomen en had een mooi exemplaar ervan aan mijn moeder gestuurd, voor het uitgegeven was.) Op Capri moest hij den keizer, wederom uit mijn naam, vragen om de opdracht van het werk te aanvaarden. Sejanus gaf zonder bedenken toestemming; hij wist dat Pallas een van onze huisslaven was en zocht er niets achter. Maar in het twaalfde deel van het boek had mijn moeder